کاتب

یاد گرفتن

2012-01-12T17:47:00.001-05:00

وقت‌هایی که دارم چیز جدیدی می‌خوانم و یاد می‌گیرم، اول کار با سرعت خوبی جلو می‌روم و میزان زیادی یاد می‌گیرم. به سرعت به جایی می‌رسم که جلو‌تر رفتن از اونجا برایم ممکن نیست. باید به خودم کلک بزنم. از اول شروع کنم کم کم دوره کنم تا به جایی برسم که هنوز یاد نگرفتم اما فقط سعی کنم یکمی یاد بگیرم. بعد باز از اول دوره کنم و یکمی بیشتر جلو برم. این وقتهاست که از میزان و سرعت یادگیریم تعجب می‌کنم. موضوع هم خیلی فرقی نمی‌کند چی باشد، گیرم بخواهم ۱۰تا لغت جدید یاد بگیرم یا اینکه بخواهم یک موضوع کاملا جدید یاد بگیرم.

قضیه مال امسال و پارسال نیست. از وقتی یادم می‌آد همین منوال بوده، اینکه نمی‌توانم به سن و سالم نسبت بدهمش. اولین بارهاش توی دبیرستان بود که متعجب بود که چرا سرعت یادگیریم به میزان قابل توجهی کم می‌شه.

سالی که نکوست از بهارش پیداست

2012-01-09T13:23:00.000-05:00

امیدوارم این ضرب المثل در مورد سال‌هایی که با بهار هم شروع نمی‌شند درست باشه. این روز‌ها، آروم و شاد بودم و امیدوارم بقیهء روز‌ها هم به این منوال باشه.

دارم کتاب اِما رو می‌خوانم. گرچه که کتاب و سبک نوشتن آستین خیلی دوست دارم. اما فکر می‌کنم کتاب رو باید سال‌ها قبل می‌خواندم. اینطوری با خودِ داستان هم رابطه بیشتری برقرار می‌کردم. گاهی فراز و نشیبهای افکار اِما برایم غیرواقعی‌اند و اون وقت‌ها باید به خودم یادآوری کنم که برای دختر هیجده ساله‌ای که دویست سال پیش زندگی می‌کرده اصلا عجیب نیست و محض یادآوری به ده-بیست سال پیش فکر کنم.

آنقدر که دوست دارم و قبلا کتاب فارسی می‌خواندم، هنوز نمی‌توانم کتاب انگلیسی بخوانم. یکمی دلسردکننده است ولی خوب تنها راهش خواندن و بیشتر خواندنه. برای خودم چالش ۵۶ کتاب در سال ۲۰۱۲ رو توی گودریدز انتخاب کردم، باید دید تا آخر سال چه می‌کنم

سال جدید

2011-12-31T22:00:00.002-05:00

این طرف که باشی، دو بار در سال نو شدن سال رو می‌بینی. اما هیچکدوم نو شدنی برایت نمی‌آرند. با یکیش غریبه‌ای و برای دومی هم زمان و مکان غریبه‌اند. اینکه هردوشون می‌آند و از کنارت رد می‌شند اما بهت نفوذ نمی‌کنند. گفتم آخر سال ۲۰۱۱ای حیف یک غری نزنم به این نو شدن‌ها و کهنه موندن خودم.

دلم می‌خواست جای این غر، می‌شد آرزو کنم که ۲۰۱۲ سال خوبی باشه، که هنوز می‌شد امیدوار بود. اما این همه سال از پی هم اومدند و رفتند، بهم یاد دادند وقتی امیدی نیست، آرزو کردن‌ها بی‌فایده‌اند. کاش امسال باز امید بهمون برگرده که دوباره بتوانیم آرزو کنیم، آرزوی روزهای بهتر.

سفر

2011-12-23T02:16:00.000-05:00

از بچگی سفر رو دوست داشتم، البته سفرهای جاده‌. حالا فردا بعد از مدت‌ها قرار شده بزنیم به جاده. این جوری که من کلی ذوق کردم و بساط سالادالویه و آش رشته راه انداختم. موقعی که بچه بودیم با مامان و بابا مسافرت می‌رفتیم، همیشه مامان غذای توی راه رو آماد می‌کرد. توی جاده ساندویچ‌های دست پخت خودش رو می‌خوردیم. گاهی بابا عجله داشت و همون در حال حرکت توی ماشین غذا میخوردیم. غذای بیرون خوردن مرسوم نبود. اونجاهایی هم که مثل شمال بیشتر مسافر‌ها غذای رستوران‌ها رو می‌خوردند، به نظر مامان تمیز نبودند. اینجوری بود که ما اکثرا غذای خونگی می‌خوردیم.

اون وقتها، گاهی دلم می‌خواست می‌رفتیم ساندویچ آماده می‌گرفتیم یا حتی از این آش‌ها که کنار جاده می‌فروشند. ولی خوب یکمی که بزرگتر شدم و چندباری غذای بیرون خوردم که دیگه قدر غذای خونگی مخصوصا وقتی مامان پخته باشه رو فهمیدم. فرزان می‌گفت ما که چند روز در سفریم باید غذای بیرون بخوریم یک وعده هم روش، اما فکر کردم اگر برای توی راه ساندویچ خونگی داشته باشیم دست کم یک چیز مثل قدیم‌ها می‌شه. آدم گاهی خودش رو با چیزهای خیلی کوچک گول می‌زنه.

الکی

2011-12-17T12:17:00.001-05:00

به لطف فن آوری جدید فیس بوک که هی آپدیت می‌کنه و می‌گه رفقات چی گفتن چه کردن... دیدم یکی رفته عضو یک گروهی شده به اسم عرب هرچه باشد مرا دشمن است. مدتی هم هست که من هی به خودم می‌گم خیلی تعجب نکن، ملت کارهای عجیب غریب زیاد می‌کنند. اما خوب شروورهایی که توی صفحه گروه‌شون هست دیگه خارج از صبر و تحملم بود. یک لینکی از یوتیوب هست که مردم ایران از مردم سوریه حمایت کردند. این‌ها عنوان زدند عرب هرچه باشد مرا دشمن است اما انسانیت فرای تمام عقاید.

سرگردون

2011-12-03T17:14:00.001-05:00

بهار مثل یک رود کوچک و آرام، سر به زیر راهش رو می‌گیره و به دریا می‌رسه. تابستان مثل یک دریاچه است که گرچه بزرگه و پر آب، اما موجهای سنگین و کوبنده‌ای نداره. زمستان هم مثل یک اقیانوسی برای خودش، پر از شگفتی است. اما حتی وقتی در وسطش هستی هم آرامش داری. اما، امان از پاییز! یک لحظه در آرامش کاملی و توی مسیرت جلو می‌ری، ولی لحظهء بعد یک موجِ تند می‌رسه و بلندت می‌کنه و می‌کوبدت به سنگ‌ها. سراسیمه و آشفته‌ای و باید کنجِ خلوت دیگری پیدا کنی ولی باز، دوباره موجِ بعدی می‌رسه و همه چیز تکرار می‌شه

کافه

2011-11-30T12:40:00.001-05:00

برای ظهر باید جایی باشم، اما چون حال پیاده روی نداشتم به فرزان گفتم برسوندم و حالا توی کافه کناری نشستم. هفتهء پیش نیویورک بودیم و از وقتی برگشتیم همینطور کار پشت کار پیش می‌آد. هنوز حتی خستگی سفر رو هم در نکردم. می‌خواستم مثل پارسال چندتایی عکس بذارم و یکمی هم سفرنامه نویسی کنم، اما فعلا که وقت نکردم. شاید آخر هفته انجام بدهم.

به آدمهایی فکر می‌کنم که سرکار می‌رند و درس می‌خوونند و سفر می‌رند و بازهم انرژی دارند، چطوری من اینقدر زود خسته می‌شم پس؟!

چند تا میز اونور‌تر، پنج تا پیرمرد نشستند با لباسهای ورزشی. وقتی من رسیدم کافی و کوکی هاشون رو هم خورده بودند. معلوم صبح زود رفتند ورزش و بعدش اومدند اینجا برای استراحت. حسابی هم گرم حرف زدنند. یکی‌شون که بیشتر از بقیه حرف می‌زنه اونقدر باانرژی و بااحساس داره از خاطره‌ها و اتفاقات می‌گه که دلم هوس می‌کنه برم سرمیزشون. حسابی بقیه رو می‌خندونه و در حالی که اون‌ها بلند بلند می‌خندند خودش لبخند می‌زنه. سعی مکنم بین این همه صدا بشنوم چی می‌گند. یکیشون نمی‌دونم چی پیشنهاد می‌ده که این با خنده جواب می‌ده: دوست داری زن من رو اونجوری عصبانی ببینی وقتی داره سنگ پرت می‌کنه سمتم؟! دوست داری من جلوی دوستهام خجالت بکشم؟ و بعد می‌خنده.

دلم می‌خواد دست کم پیر که می‌شم حال و حوصله‌ام زیاد‌تر باشه، دوست‌هایم هم راه دور نباشند که بتوانیم باهام بریم قدم بزنیم، بعدش بریم یک کافه حرف بزنیم. علی الحساب که قرعه‌مون فاصله است

دلتنگی

2011-11-15T16:21:00.001-05:00

اینکه اسمش رو گذاشتن دلتنگی شاید برای این بوده که دلِ آدم واقعا کوچک می‌شه. اونقدر که برای هیچی جا نداره. نه برای خوشی‌ها و شادی‌ها و نه برایم غم‌ها و دردهای دیگه. فقط دلش برای یک چیز خاص تنگه، اندازهء همون هم جا دارد نه بیشتر. این روزها دلم تنگه، چاره ای نیست جز تحمل.

امروز با وروجکم حرف می‌زدم، از مدرسه‌اش و ورزش و درسهاش می‌گفت. منم گوش می‌دادم و دلم می‌خواست اونجا بودم. برم مدرسه شون مسابقهء والیبالشون رو تماشا کنم یا برم کارنامهء نیم ترمش رو بگیرم. گاهی هیچ کس و هیچ چیز سرجایش نیست، گاهی خودم سرجایم نیستم.

برف نو

2011-11-08T17:23:00.001-05:00

پارسال دی ماه ایران بودم. نیما مرتب می‌گفت کاش برف بیاد، چند باری هم برف اومد. گاهی که از سرشب برف می‌بارید صبح مدرسه‌ها تعطیل می‌شدند، از صبح باهم می‌رفتیم برف بازی. بعضی وقتهاش هم باید مدرسه می‌رفت. بعد که ظهر برمیگشت خونه اولین کار برف بازی بود. الان عکس‌ها برف آبان ماه تهران رو دیدم، دلم می‌خواست باز تهران بودم باهم می‌رفتیم برف بازی.

زندگی در مونترال، باید عشق برف رو توی دلم کم می‌کرد، اما نکرد. الان دلم می‌خواد اینجا برف می‌ومد و همه زمین سفید می‌شد. بعدش به سختی توی برف‌ها راه می‌رفتم، مثل چند سال پیش. به جاش اما دارم به این شعر شاملو گوش می‌دم.

کاش می‌شد ساده‌تر بشه

2011-11-05T13:19:00.001-04:00

گاهی زندگی مثل ترن هوایی می‌شه، همه سربالایی‌ها و سرپایینی‌ها تند و تند پشت سرهمند. فرصت استراحت و نفس گیری و فکر کردن ندارم. انگار همه چیز از قبل برایم معلوم شدند و من قراره فقط بازیگر باشم. اما گاهی همه چیز کُند و کِشدار می‌شه. فرصت فکر کردن و تغییر دادن دارم، اما نمی‌دونم چرا نمی‌توانم چیزی رو عوض کنم. توی سربالایی سخت گیر کردم و تقلا می‌کنم بالا برم. مثل یک لاک پشت یواش یواش یک تکانی دارم. گاهی فکر می‌کنم قرار نبوده و نیست که سربالایی رو بالا برم. باید یک جا دور بزنم، یک جا یک تغییر اساسی بدهم. یک جوری راهم رو صاف و هموار کنم. اما نه می‌دونم اونجا کجاست، نه اینکه تواناییش رو دارم راه رو عوض کنم. الان توی همین سربالایی هستم، دلم می‌خواست به جاش توی ترن هوایی گیر کرده بودم. دست کم می‌دونستم چاره‌ای نیست و مهلت تغییر ندارم.

کتاب فارسی

2011-10-25T13:41:00.002-04:00

هفتهء پیش نمی‌دونستم چه کتابی بخوانم. تصمیم گرفتم بعد از مدت‌ها از بین کتاب‌ها ی ترجمه‌ای که از ایران آوردم بخوانم. نمی‌دانم این همه توی گوگل ریدر چرخیدن، کوتاه کوتاه فارسی خواندن بود که خیلی کُند می‌خواندم یا جدا کتاب خوب ترجمه نشده بود. کتاب اول نیمه کاره موند و رفتم سراغ کتاب بعدی. کتاب دوم رو اما دوست داشتم، گرچه داستان نبود و یک سری مصاحبه بود. خواندنش تقریبا دو روز طول کشید و چند روزی هم سراغ کتابی نرفتم. حالا برای این هفته باز دارم کتاب انگلیسی می‌خوانم اما فکر می‌کنم که باید بیشتر کتاب فارسی بخوانم. وبلاگ خواندن و وبگردی رو اگر می‌شد با کتاب خواندن عوض کنم خیلی بیشتر وقت خواندن داشتم.

تکه‌ای از یک کتاب

2011-10-19T17:57:00.000-04:00

چطوری شروع به نوشتن رمان خشم و هیاهو کردید؟-

فاکنر: نوشتن این رمان را با یک تصویر ذهنی شروع کردم. البته آن موقع نمی‌دانستم که داستان نمادین است. این تصویر ذهنی، تصویر دختری بود که پشت شلوارش گِلی بود و از بالای درخت گلابی از پنجره‌ای، مراسم تشییع جنازهء مادربزرگش را می‌دید و هرچه را که در آن اتاق می‌گذشت برای برادر‌هایش که پای درخت بودند شرح می‌داد. وقتی شروع به نوشتن داستان کردم و همهء بچه‌ها را معرفی کردم و گفتم که دارند چه کار می‌کنند و چطور شلوار آن دختر گِلی شده، تازه فهمیدم که غیرممکن است که همهء آنچه را که می‌خواهم بگویم، در قالب داستانی کوتاه بریزم و داستان باید تبدیل به رمان شود. و بعد از آن بود که متوجه نمادین بودن شلوار گِلی آن دختر شدم و آن تصویر ذهنی جایش را به دختر بی‌پدر و بی‌مادری داد که دارد از ناودانی پایین می‌آید تا از تنها سرپناه و خانه‌ای که در آن مهر و محبت از او دریغ شده و نیز درک و بصیرتی به او داده نشده، بگریزد.

آن موقع داستان را از دید بچه‌ای خل وضع نوشته بودم. البته نمی‌دانستم چرا، ولی احساس می‌کردم که اگر داستان از زبان بچهء ابلهی بازگو بشود تاثیرش بیشتر از داستانی است که از دید آدم عاقلی بیان می‌شود. اما دیدم که انگار داستان را خوب ننوشته‌ام. این بود که دوباره شروع به نوشتن‌‌ همان داستان کردم منتها این بار از دید یکی دیگر از برادران آن دختر، اما بازهم داستان آن طور که می‌خواستم از کار درنیامد. برای بار سوم شروع به نوشتن داستان کردم و این دفعه از دید برادری دیگری؛ ولی بازهم داستان بیان نشد. این بار سعی کردم که این چند داستان را باهم تلفیق کنم و با روایت خودم، به نحوی شکاف‌هایشان را پرکنم؛ اما بازهم کتاب کامل نشده بود. پانزده سال بعد که کتاب به طور کامل منتشر شد، ضمیمه‌ای هم به آن اضافه کرده بودم و این در واقع آخرین تلاشم بود که داستان را آن طور که باید، بازگو کنم و از صفحهء ذهنم بزدایم تا از این رهگذر اندکی آرامش بیابم. و این کتابی است که بیش از هرچیز دیگر، دلم برایش می‌سوزد؛ نمی‌توانم تن‌هایش بگذارم و می‌دانم که هرگز نخواهم توانست داستانش را به درستی بیان کنم. گو اینکه بسیار سعی کردم و دوست دارم بازهم سعی کنم، اما می‌دانم که احتمالاً بازهم شکست خواهم خورد.

از روی دست رمان نویس

مصاحبه با چند نویسنده

ترجمهء محسن سلیمانی

هفتهء سیزدهم/کتاب دوازدهم و هفتهء چهاردهم/کتاب سیزدهم

2011-10-13T15:01:00.001-04:00

کتاب بعدی که خواندم یکی دیگر از کتابهای موراکامی بود. کتاب رو در کل به سختی خواندم. شاید برای اینکه خیلی تلخ بود وگرنه که سبک نوشتن موراکامی رو دوست دارم. هربار که فکر می‌کردم چقدر همه چی سیاه و تلخه و نمی‌تواند واقعیت داشته باشه یاد یکی از مصاحبه‌های بعد از زلزلهء ژاپن می‌افتادم مصاحبه با زنی بود که همه کس و همه چیزش رو در اون زلزله از دست داده بود و حالا پیش مشاور می‌رفت. مشاورش پسر جوانی بود که از آمار بالای خودکشی در ژاپن می‌گفت و اینکه چقدر تلاش می‌کنه و تلاش می‌کنند تا به آدمهایی که از این زلزله ضربهء سهمگین خوردند کمک می‌کنند تا زندگی شون رو از نو بسازند. اینکه با اینکه داستان به نظرم زیادی سیاه بود اما دور از واقعیت نبودش. کتاب بعدی هم ناتوردشت رو شروع کردم و فعلا خوب پیش می‌ره.

این مدت برای کار اپلای کردن کلی وقت و انرژی‌ام رو می‌گیره و فعلا اما خبر خاصی نیست.

از پشت پنجره

2011-10-03T17:58:00.001-04:00

پاییز

2011-10-03T17:46:00.004-04:00

امروز بالاخره پاییز اومد اینجا، فکر کنم یکی دو روزه دیگه اما باز یادش برود و اینجا دوباره آفتابی بشه. میز توی بالکنی رو دیروز آوردم تو، از بس هر روز هوا آفتابی بود و نمی‌شد با لپ تاپ بیرون نشست. گذاشتمش پشت پنجره که بشه بیرون رو ببینم. بعد امروز هوا ابری و خاکستری شده، منم خوشحالم که توی اتاق گرم و نرمم، و از پشت شیشه باد و ابر‌ها رو می‌بینم.

هفتهء دوازدهم/ کتاب یازدهم

2011-09-27T20:23:00.000-04:00

هفتهء پیش کتاب دهم رو هم تموم کردم. سرگذشت پسربچه‌ای که پایتخت تمام کشور‌ها، اعداد اول تا هفت هزار وپنجاه و هفت، و خیلی چیزهای دیگر رو از حفظ بود، ولی نمی‌توانست آدم‌ها، قانون‌هاشون، و رابطه‌هاشون رو بفهمد. درحالی که با حیوان‌ها خیلی نزدیک بود. نویسنده کتاب رو خیلی ساده و روان از زبان پسربچهء داستان نوشته بود. تمام مدتی که کتاب رو می‌خواندم برای پدرومادرش غصه می‌خوردم از بس که ارتباط برقرار کردن باهاش مشکل بود. پدرش هرکاری می‌کرد برای اینکه پسرش رو راضی و شاد نگه دارد. اما خوب کار ساده‌ای نبود. و خیلی وقت‌ها ممکن نبود.

کتاب بعدی که شروع کردم، این کتاب از کارهای ونه گوت هست. خواندن بیشتر کتاب‌های ونه گوت اینطوری که شروع می‌کنی به خواندن و چند صفحهء اول کُند پیش می‌ری، بعد از دو-سه فصل اما نمی‌توانی خواندنت رو قطع کنی. دلت می‌خواهد هیچ کار دیگری نکنی و توی داستانش غرق بشی. اما از طرف دیگر دوست نداری کتاب تموم بشه. الان توی این وضعیتم، صبح تا بیدار شدم، رفتم سراغ کتاب. و خوب بیشتر از نصف کتاب تموم شد.

شعر

2011-09-26T17:45:00.002-04:00

چند وقت پیش‌ها با رویا که حرف می‌زدم، حرف از این شد که این روز‌ها چقدر کمتر شعر می‌خوانیم. اولین سری کتابهایی که باید از ایران می‌آوردم کتابهای شعرهام بود. اشتباه کردم و نیاوردمشون. ک موقعی حاشیهء کتاب‌ها و دفتر‌هایم شعرهایی بود که می‌خواندم. الان اما از دست خطم هم می‌ترسم، بیشتر شعرهایی هم که حفظ بودم کامل یادم نیست و پس و پیش ممکنه بنویسم. حالا برای شروع فکر کردم بگردم دنبال شعرهایی که دوست دارم و اینجا بذارمشن. این شعر سیاوش کسرایی رو که انگار همین سال پیش سرودش و نه اینکه سال‌ها قبل‌تر، خیلی دوست دارم اینکه از همین شروع کردم.

وطن! وطن!
نظر فکن به من که من
به هر کجا غریب‌وار
که زیر آسمان دیگری غنوده‌ام
همیشه با تو بوده‌ام، همیشه با تو بوده‌ام

اگر که حال پرسی‌ام
تو نیک می‌شناسی‌ام
من از درون غصّه‌ها و قصّه‌ها برآمدم
حکایت هزار شاه با گدا
حدیث عشق ناتمام آن شبان
به دختر سیاه‌چشم کدخدا
ز پشت دود کشت‌های سوخته
درون کومهٔ سیاه
ز پیش شعله‌های کور‌ه‌ها وکارگاه
تنم ز رنج عطر و بو گرفته است
رخم به سیلی زمانه خو گرفته است
اگر چه در نگاه اعتنای کس نبوده‌ام
یکی ز چهره‌های بی‌شمار توده‌ام

چه غمگنانه سال‌هاکه بال‌ها
زدم به روی بحر بی‌کناره‌ات
که در خروش آمدی
به جنب و جوش آمدی
به اوج رفت موج‌های تو
که یاد باد اوج‌های تو!
در آن میان که جز خطر نبود
مرا به تخته پاره‌ها نظر نبود
نبودم از کسان که رنگ و آب دل ربودشان
به گودهای هول
بسی صدف گشوده‌ام
گهر ز کام مرگ در ربوده‌ام
بدان امید تا که تو
دهان و دست را‌‌‌ رها کنی
دری ز عشق بر بهشت این زمین دل فسرده وا کنی

به بند مانده‌ام
شکنجه دیده‌ام
سپید هر سپیده، جان سپرده‌ام
هزار تهمت و دروغ وناروا شنوده‌ام
اگر تو پوششی پلید یافتی
ستایش من از پلید پیرهن نبود
نه جامه، جان پاک انقلاب را ستوده‌ام

کنون اگر که خنجری میان کتف خسته‌ام
اگر که ایستاده‌ام
و یا ز پا فتاده‌ام
برای تو، به راه تو شکسته‌ام

اگر میان سنگ‌های آسیا
چو دانه‌های سوده‌ام
ولی هنوز گندمم
غذا و قوت مردمم
همانم آن یگانه‌ای که بوده‌ام

سپاه عشق در پی است
شرار و شور کارساز با وی است
دریچه‌های قلب باز کن
سرود شب شکاف آن، ز چار سوی این جهان
کنون به گوش می‌رسد
من این سرود ناشنیده را
به خون خود سروده‌ام

نبود و بود برزگر را چه باک
اگر بر آید از زمین
هر آنچ او به سالیان
فشانده یا نشانده است

وطن! وطن!
تو سبز جاودان بمان که من
پرنده‌ای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو
به دور دست مه گرفته پر گشوده‌ام

سیاوش کسرایی

کتاب کاغذی یا کتاب الکترونیکی؟

2011-09-22T18:51:00.000-04:00

از همون اوایلی که کتاب‌های الکترونیکی در اومدند، من این سوال رو داشتم و دارم، نه اینکه جوابی برای خودم نداشته باشم. ولی واقعیت با نظرم کاملا متفاوته. کتاب کاغذی رو ترجیح دادم و می‌دهم، ولی می‌بینم که روز به روز کتابفروشی‌های شخصی و زنجیره‌ای ورشکسته و بسته می‌شند. می‌بینم راهی نیست جز مصالحه با این کتابخوان‌های برقی. خودم با اینکه از همون اوایل آی-پد داشتم اما بیشتر کتاب کاغذی خریدم تا کتاب الکترونیکی. این روز‌ها که به انتخاب خودم فکر می‌کنم، خودم رو پیرزنی می‌بینم که نمی‌تواند دست از عادت‌های قبلیش برداره ولی دنیا به یک سمتی می‌ره که چاره‌ای جز تطبیق نداره. مشکل این نیست که کتاب الکترونیکی رو دوست ندارم یا خواندنش سخته، برعکس چون دسترسی به دیکشنری راحت‌تره خواندنشون ساده تره و قیمتش هم کمی کمتره، توی جابجایی هم دردسری ندارند. اما دیگر اون حس خوب کتابفروشی رفتن و کتاب‌ها رو ورق زدن رو دیگه نداری. می‌دونم ظاهر حرفم منطقی نیست، این روز‌ها با این تعداد زیاد کتاب‌ها شاید همین بهتر باشد که تند تند از آمازون و اپل و گوگل کتاب‌ها رو خرید و خووند، دیگه مجالی برای گشتن نیست. از اون مهم‌تر برای پیدا کردن کتاب مناسب حالت، اونقدر راه هست که نیازی نباشد بری کتابفروشی و به جلد و اسم کتاب‌ها خیره بشی بعد یکی رو بکشی بیرون ورق بزنی و با نثر نویسنده آشنا بشی و بعد از کلی چرخ زدن چندتایی کتاب بخری. اما برای من که بچگی‌ها و جوانیم لذتی بزرگ‌تر از خیابان انقلاب و کتابفروشی‌هاش نبوده، خریدن کتاب الکترونیکی بی‌مزه است. از طرف دیگر، کتابخونهء شخصی داشتن برام مهمه. اینکه کتابی رو بخوانم و روز‌ها یا حتی ماههای بعد توی کتابخونه ببینمش و دوباره لذت خواندنش به یادم بیاد، علت اصلی خریدن کتاب به جای قرض کردنش از . کتابخونه یا دوست‌ها بوده.

هفتهء یازدهم/کتاب دهم

2011-09-21T14:46:00.001-04:00

کافکا در ساحل رو تموم کردم. هم داستانش رو هم مدل روایت کردن داستانش رو دوست داشتم. نمی‌دونم آخرین باری که انقدر نزدیک به اتفاقات کتاب بودم کی بوده؟ شاید اصلا دور هم نبوده باشد، چون این چند وقت پشت سرهم کتاب خووندم. اما اثری که خواندن این کتاب روی ذهنم و احساسم گذاشت اونقدر زیاده که مطمئنم همیشه یادم می‌مونه.

این هم کتاب بعدی هم که شروع کردم، رویا بهم پیشنهاد داده بود. و خوب خیلی خوشحالم که کتاب اونقدر ساده و روان هست که می‌شه توی یک یا دو روز تمومش کرد. این یعنی اینکه از برنامه‌ام خیلی عقب نیستم. گاهی فکر می‌کنم اینکه برای خودم ضرب العجل گذاشتم که هر هفته یک کتاب بخوونم، خیلی خوب نیست. بعضی کتاب‌ها وقت بیشتری لازم دارند. اما از طرفی وقتی به همچین کتابهایی رسیدم، مثل برادران کارامازوف، به اندازه‌ای که لازم بود وقت گذاشتم. از طرف دیگه الان خیلی بیشتر و با برنامه تر کتاب می‌خوانم. اما خوب دلم نمی‌خواد تقلب کنم، مثلا کتابهای ساده و کوتاه بخوانم یا اینکه سرسری و تند کتابی رو بخوانم. حالا باید تا آخر سال صبر کنم، و بیینم که همچین قراری برایم چقدر مفید بوده

هفتهء دهم/ کتاب نهم

2011-09-17T16:56:00.001-04:00

بعد از خواندن بعد از تاریکی، بازهم یک کتاب دیگه از موراکامی رو شروع کردم، کافکا در ساحل، که به فارسی هم ترجمه و چاپ شده. بازهم مدرسه‌ام دیر شده و بعید می‌دونم کتاب رو تا فردا شب تموم کنم. نزدیک صدوهفتاد صفحه‌اش مونده و دلم نمی‌خواهد تندتند و سرسری بخوانمش. کتاب انگلیسی خیلی متن روان و راحتی دارد و کشکش داستان هم خیلی زیاده. خیلی دوست دارم کار مترجمش رو هم ببینم که به همین روانی و قشنگی هست یا نه. داشتم فکر می‌کردم ترجمه، ترجمه است. می‌شد کتاب رو به جای اینکه به انگلیسی بخوانم به فارسی بخوانم. اما نمی‌دونم مترجم کتاب رو از متن اصلی، زبان ژاپنی، یا از متن انگلیسی ترجمه کرده. به اضافه اینکه برای فارسی خواندن، باید کتاب رو به آبجی بزرگه سفارش می‌دادم و تا از ایران برسد خوب خیلی طول می‌کشید.

این چند وقته بیشتر کتابهایی که خواندم، همه شون شامل چند تا داستان بودند که به طور موازی در کنار هم جلو می‌رند. کافکا در ساحل هم همینطوره. کتاب دو تا داستان دارد، یکی پسر بچهء پانزده ساله‌ای که شب تولد پانزده سالگیش از خونه شون فرار می‌کند، در واقع از پدرش فرار می‌کند. یکی دیگر هم داستان مرد میانسالی که تو بچگی دچار سانحه‌ای می‌شه که حافظه‌اش رو از دست می‌ده و اونطوری که خودش توی بیشتر مکالمه هاش با آدم‌ها دیگر می‌گه کُندذهنه. اما از طرف دیگه می‌تواند با گربه‌ها صحبت کند. هر دو داستان اونقدر برایم جذابند که از عوض شدن فصل‌ها ناراحت می‌شم، بعد وقتی فصل جدید رو با اون یکی شخصیت می‌خوانم خوشحال می‌شم که فصل قبلی رو تموم کرده نویسنده. تا اینجای کار، به نظرم کتاب فوق العاده خوبیه و اگر نخواندید حتما بخوانیدش.

ِهفتهء نهم/کتاب هشتم

2011-09-12T23:40:00.001-04:00

هفتهء پیش، کتاب بعد از تاریکیِ موراکامی رو هم خووندم. کتاب کوتاه، ساده و روان بود. شامل تمام اتفاقات و داستانهایی که در یک نیمه شب تا صبح برای شخصیتهای داستانش رُخ می‌داد. راستش با اینکه کتابش رو دوست داشتم، مطمئن نیستم دوست داشتن برای اینکه موراکامی رو دوست دارم یا اینکه واقعا این کتابش هم خوب بوده. توی گودیدز هم می‌خواندم، دیدم خیلی‌ها نوشتند نسبت به بقیهء کتابهاش کار عالی نبوده. یک جور حس می‌کنم، داستانهای اون نیمه شب تمام نشده باقی موندند. ته دلم فکر می‌کنم کتاب خوب بوده ولی کاش یکمی بیشتر بعضی قصه‌ها رو کش می‌داد. از طرف دیگر فکر می‌کنم مشکل از خود منه که نمی‌توانم خیال‌پردازی کنم و تکه‌ها رو بهم جوش بدهم. هفتهء جدید شروع شده و باید کتاب بعدی رو شروع کنم.

هفتهء نهم/ کتاب هفتم

2011-09-08T15:05:00.000-04:00

کتاب هفتم رو هم تموم کردم. کورت ونه گوت رو دوست دارم، خواندن کتابهاش همیشه لذت بخشه.همین شد که وقتی داشتم کتابفروشی محله مون رو می‌گشتم قفسهء کتابهای ونه گوت پاگیرم کرد و آخرش این کتابش رو خریدم. صبحانهء قهرمانهاش هم مثل باقی کتاب‌هایی که ازش خووندم خوب بود. کار جالبش این بود که نویسندهء کتاب در کنار شخصیتهای داستان، در طول داستان حاضر بود. گاهی سعی می‌کرد پیچیدگی‌های داستان روبرای خواننده اش کم کُند، گاهی به شخصیتهای داستانش کمک می‌کرد. من تا حالا کتاب دیگری نخواندم که نویسنده خودش رو اینجور به عنوان ناظر توی متن داستان گذاشته باشد. این ایده‌اش رو خیلی دوست داشتم. طنز تلخ همیشگی ونه گوت هم و نگاه دقیقش به همه چیز، یکی دیگر از خصوصیت کارهاشه که من خیلی دوست دارم.

باید کتاب بعدی رو شروع کنم، ولی هنوز تصمیم نگرفتم چی بخوانم. میرم کتابخونه شهر، شاید کتاب خوبی پیدا کنم.

برادران کاراموزف

2011-08-30T13:07:00.003-04:00

برادران کاراموزوف رو نه بعد از یک هفته، که بعد از سه هفته بالاخره تموم کردم. با اینکه خیلی طول کشید، حس این رو دارم که شاخ غولی رو شکسته باشم. نزدیک هشتصد صفحه بود و منم به ترجمهء فارسی دسترسی نداشتم اینکه به انگلیسی خواندم. متن آسونی نیست، یعنی حدس می‌زنم حتی به فارسی خواندنش هم ساده نباشد و سریع‌ خواندنش کار سختی باشد. با اینکه کتاب خیلی کِشدار و طولانی بود، حوصله‌ام سر نرفت. هر کدوم از شخصیتهای داستان رو دوست داشتم، اینکه وقتی تمرکز داستان روی زندگی هاشون جابجا می‌شد من یک جوری لذت می‌بردم. اوایل فکر می‌کردم از یک جایی حوصله‌ام سر می‌ره، اما خوب اینجوری نشد. گاهی، مخصوصا فصل‌هایی که در مورد دادگاه میتیا بود، دوست داشتم داستان سریع‌تر برود جلو. فقط برای اینکه کنجکاو بودم نتیجهء دادگاه رو بدونم و نه اینکه از کتاب خسته شده بودم.

کتاب بعدی که شروع کردم، صبحانهء قهرمان‌هاست. تازه کتاب رو شروع کردم، اما کورت ونه گوت رو خیلی دوست دارم اینکه فکر می‌کنم از این کتابش هم خیلی لذت ببرم.

الان چک کردم، از وقتی که تصمیم گرفتم هفته‌ای یک کتاب بخوانم، هفت هفته گذشته و من شش تا کتاب خواندم. رکورد خوبی برام به حساب می‌آد.

سردرد، میگرن

2011-08-24T21:00:00.002-04:00

میگرن، کوفت بدیه که گاهی مدت‌ها طول می‌کشه تا دست از سرت برداره.

هنوز برادارن کاراموزوف رو تموم نکردم. نزدیک دویست صفحه مونده و امیدوارم تا آخر این هفته تمومش کنم. به جای هفته‌ای یک کتاب، سه هفته است که مشغولشم. خواندنش ساده نیست، با اینکه خیلی طولانیه اما خیلی مکالمه هاش رو دوست دارم گو اینکه گاهی دلم می‌خواهد زود‌تر تموم بشه

کلاسیک خوانی/ برادران کارامازوف

2011-08-12T18:24:00.003-04:00

برادران کاراموزف رو نخوانده بودم، الان شروع کردم به خواندنش. خیلی کُند می خوانم و کتاب هم خیلی طولانیه. تا آخر این هفته تموم نمی شود، مطمئن هم نیستم تا آخر هفتهء بعد هم تمام بشود. اول می خواستم یک کتاب دیگر هم همراهش بخوانم که قرار یک هفته/ یک ِکتاب سر جاش بموند. منتها هر کتاب دیگری که دم دست داشتم و برداشتم کِشش نداشت. ترسیدم برادران کاراموزف هم نصفه بموند. اینکه فعلا یک کتاب دارم. امروز باید سعی کنم بیشتر بخوانم تا آخر هفته که برم کتابخونهء شهر دنبال چند تا کتاب آسون و جذاب.

2011-08-05T17:19:00.002-04:00

چطوری آدم‌ها که می‌رند ورزش بعدش که توییت می‌کنند یا استتوس می‌ذارند می‌گند وای چقدر انرژی داریم و چقدر حالمون خوبه، من اما

بعد از ده دقیقه راه رفتن-دویدن مجبور شدم برگردم خونه. انگار برونشیت دارم، ریه هام می‌سوزند و ضربان قلبم اونقدر زیاد شده که فکر می‌کنم هر لحظه ممکن غش کنم. می‌دونم اینکه کم ورزش می‌کنم یک دلیلشه، اما وقتی می‌خواهی شروع کنی و با ورزش سبک شروع می‌کنی هم نباید به این حال و روز بیفتی. باید مرتب برم جیم، شاید کم کم روی فُرم بیام.

2011-07-31T02:59:00.003-04:00

اواسط کتاب در انتظار جوابت هستم، سه تا داستان که تا الان بهم ربطی ندارند موازی هم جلو می‌روند. معمولا فقط یک کتاب می‌خوانم، خواندن چند تا کتاب باهم برایم سخته. این بار هم به کتاب هاکلبری فین گوش می‌دهم و هم این کتاب رو می‌خوانم. هر دوتا کتاب داستان‌های کششدار دارند و باهم خواندنشون سخت نبوده. در انتظار جوابت، خودش شامل سه تا داستانه مجزاست، ولی اونقدر راحت و روان نوشته شده که تا شروع می‌کنم به خواندن سریع توی فضای داستان قرار می‌گیرم، تمام فصلهای قبلی مربوط به اون شخصیت یادم می‌آد. شخصیت‌پردازی کتاب رو خیلی دوست دارم.

2011-07-29T21:22:00.003-04:00

کتاب سوم/هفتهء سوم

این هفته دارم «ماجراهای هاکلفری بین» رو می‌خوانم، حسابی یاد کارتنش می‌افتم. در واقع دارم به کتاب گوش می‌کنم. اما فکر کردم اینجوری شاید یک جور تقلب باشه، اینکه یک کتاب (در انتظار جوابت) دیگر هم شروع کردم به خواندن. روز اول و دوم با سرعت خوبی می‌خواندم و طبق برنامه پیش رفتم. اما بعد چهارشنبه و پنجشنبه مریض شدم و نشد با برنامه جلو برم. حالا باید دید تا آخر هفته می‌رسم هر دو رو تموم کنم یا نه.

فرزان امروز برای کنفرانس رفت میامی و یک هفته‌ای قرار اونجا بموند. اینجوری احتمال اینکه کتاب‌ها رو تموم کنم بیشتره.

پ. ن: اینکه عنوان کتاب رو چی ترجمه کنم سخت‌ترین کار دنیاست. در واقع نمی‌دونم باید ترجمه تحت الفظی کنم که آدم‌ها بفهمند منظورم کدوم کتابه یا اینکه باید یک اسم خوب و درست برایش بگم مستقل از اینکه چقدر به اسم انگلیسی‌اش نزدیکه.

2011-07-25T14:28:00.003-04:00

گاهی فکر می‌کنم خوب بود منم مثل شما، بی‌رو دربایستی و رُک می‌شدم. بیشتر که بهش فکر می‌کنم می‌بینم حرف‌ها و کارهای شما بیشتر بی‌ادبی و گستاخی اسمشون تا رُک بودن.

البته که این نوشته مخاطب خاص دارد که خوشبختانه اینجا رو نمی‌خونه

2011-07-25T03:13:00.002-04:00

کتاب دوم، هفتهء دوم

برای هفتهء دوم، کتاب ماجراهای تام سایر رو خواندم. اول شروع کردم به خواندن ماجراهای هاکلبری فین، بعد که خواندم اول ماجراهای تام سایر بعد هاکلبری، کتاب تام سایر رو خواندم. چیزی که برایم عجیبه اینکه هیچ وقت ترجمهء این دو تا کتاب رو ندیدم و نخواندم. اما می‌دونم که ترجمه هاشون هستند. اما خوب کارتنش رو خیلی خوب یادم می آید. کتاب‌های ساده و روانی اند اینکه میشه تند تند خواندشون. فقط اینکه چون تمام هفتهء پیش سردرد داشتم و کتابم هم الکترونیکی بود، برای اینکه کمتر به مونیتور نگاه کنم شروع کردم به گوش کردنش. خیلی مطمئن نیستم که گوش کردن کتاب رو هم می‌شه جای خواندنش حساب کرد یا نه.

کتاب اول هم تمام شد، بعد دیدم بیشتر آدمهایی که کتاب رو خواندن گفتند که چون تعداد شخصیت‌ها و داستان‌ها زیاد بودند بعضی قسمت‌ها رو چندین بار خواندند. کاری که من نکردم، اما با این حال از کتاب خیلی خوشم اومد.

این چند وقته با چیزهای جورواجور سرگرم بودم، اینکه یادم نبود در مورد کتاب‌ها ننوشتم، الان که یادم اومد گفتم یک یادداشت سریع بنویسم که معلوم باشد هنوز برنامهء یک کتاب/یک هفته رو دارم انجام می‌دهم.

2011-07-14T14:23:00.002-04:00

اواسط کتاب هستم، بیشتر از نصف کتاب رو خواندم و الان از تعداد زیاد شخصیت‌ها و داستانهای جدا جداشون که گاهی به داستانهای همدیگر گره می‌خورند گیجم. داستان‌ها و کل کتاب اونقدر خوب نوشته شده که با این همه سردرگمی هنوز هم خواندنش برایم لذت بخشه. هر فصل رو که شروع می‌کنم میخکوب شخصیت داستان و قصه‌اش می‌شم. به خودم هم دلگرمی می‌دهم که یک جایی از کتاب تمام این شخصیت‌ها و داستان‌هاشون یک گره محکم می‌خوردند. گهگاهی اما گذشته یا آیندهء یکی از شخصیت‌های قبلی کتاب سروکله‌اش پیدا می‌شود. اما عجیب اینکه دیگر مرکز داستان نیست، گوشهء داستان یکی دیگر از آدم‌ها ظاهر شده. زمان خیلی زیاد توی فصل‌های مختلف عقب و جلو می‌ره، توی هر فصل باید یکی از شخصیتهای فصلهای قبل رو پیدا کنی و بعد با مقایسهء زندگیش توی فصلهای متفاوت ببینی زمان چه تغییری کرده. می‌خواهم اول کتاب رو تموم کنم بعدا در موردش بخوانم، از طرفی هم فکر می‌کنم شاید خط اصلی داستان رو نفهمیدم و برای همین هم هست که گیج شدم.

2011-07-12T13:17:00.007-04:00

کتاب پائولو ایزابل آلنده رو تموم کردم. مثل بقیهء کتاب های دیگر آلنده که خوانده بودم، خواندنش برام لذت بخش بود. با اینکه کتابِ نسبتا طولانی بود، اما خیلی کششدار بود اونقدر که از کم شدن صفحه های باقی مونده ناراحت می شدم.

بعضی از قسمت های داستان که در مورد کشورش شیلی بود، من رو یاد ایران می انداخت. پائولو، ایزابل و مادر ایزابل هرکدوم من رو یک جوری یاد زنهای اطرافم می انداختند.

توی سفر بودم که کتاب تموم شد. توی کتابخونهء رویا این رو دیده بودم و چون خیلی در موردش شنیده بودم، شروع کردم به خواندن. اما خوب به نظرم نویسنده ایدهء خوبش رو، اینکه کلی کتاب هست که دوست داری بخوانی اما وقت زیادی نداری، رو خیلی خوب ننوشته بود. یعنی من اصلا حس نمی کردم کتابی رو که انتخاب کرده بخواند و در موردش بنویسد؛ کتاب جذابیه و خوبه که منم بخوانم. این شد که کتاب رو بعد از نود صفحه خواندن کنار گذاشتم. اما از ایدهء یک کتاب-یک هفته خوشم اومد. حالا تصمیم گرفتم از این هفته، هفته‌ای یک کتاب بخوانم و اینجا در موردش بنویسم. اولین کتاب هم کتاب است

2011-07-06T16:42:00.002-04:00

دوازدهمین روز سفر، اومدم پیش دوستی که دوستی‌مون دوازده ساله است. هشت سال از این دوستی، اما دور از هم بودیم. شهرهای مختلف و کشورهای متفاوت زندگی کردیم. اما از هم خبر داشتیم، با چت گاهی حتی هر روز باهم حرف زدیم. این روز‌ها معمولا خونه می‌مونیم، یک استراحت کامل برای من. هر شب قبل از خواب باهم حرف می‌زنیم خیلی وقت‌ها در مورد چیزهای کوچک. تمام اتفاقاتی که این سال‌ها برامون افتاده رو باهم مرور می‌کنیم، آخر شب که می‌خواهم بخوابم یک حس سبکی و آرامش دارم. بزرگی این دوازده سال رو هنوز نمی‌توانم هضم کنم ولی خوشحالم که این عدد بزرگ‌تر می‌شود.

2011-06-15T16:54:00.004-04:00

کتاب‌فروشی رفتن رو دوست دارم، بیشتر وقت‌ها هم دست خالی ازشون بیرون می‌آیم. گاهی دفترچه‌ای، مدادی، یا شاید کتابی که مدت‌ها دنبالش بودم و چندباری هم توی همون کتاب فروشی ورقش زدم رو بخرم. ایران که کتاب فروشی می‌رفتم با دست پر ازکتاب‌فروشی‌ها بیرون می‌آمدم، شاید برای این بود که با پول نقد خرید می‌کردم و تا وقتی پول توی کیفم بود می‌دانستم که از پس خریدکردن برمی‌آیم. اینجا اما با این کارت‌های بانکی و اعتباری، می‌توانی هرچقدر می‌خواهی خرید کنی و متوجه نشی کی پولت تموم شده. اما آخر ماه که لیستش رو برایت پُست می‌کنند، می‌بینی که چقدر مقروضی. یک دلیل مهم‌تر دیگر هم اینکه سرعت انگلیسی خواندنم خیلی کمتره، علاوه بر این خیلی از متن‌های سخت هم هستند که سختی فهمیدن و کندی خواندن بهم اجازهء لذت بردن نمی‌دهد. قدیم تر‌ها می‌توانستم چند تا کتاب رو توی یک روز بخوانم، حالا یک کتاب رو توی چند هفته می‌خوانم. یک چیز خوبی که اما اینجا هست، کتابخانه هاست. می‌توانم بروم کتابخانهء شهر و ساعت‌ها بین کتاب‌ها بچرخم و دست آخر پنج-شش تا کتاب بگیرم و بیایم خانه. بعد با دقت بیشتری ورق بزنم و یکمی هم توی وب سایت‌ها بگردم ببینم کدوم رو شروع کنم. لذت کتاب خواندن هنوز هست، فقط لذت بردن الان با شش-هفت سال پیش کمی فرق می‌کند.

وقت‌هایی که توی کتابفروشی یا کتابخانه بین کتاب‌ها می‌چرخم، یکی از کارهایی که دوست دارم بکنم اینکه پشت جلد کتاب‌ها رو بخوانم. ببینم کدوم روزنامه نگار یا نویسنده از کتاب تعریف کرده. یک کار دیگر هم اینکه سرکی به زندگی نویسندهء کتاب بکشم، گاهی توی مقدمه، پشت جلد، یا صفحهء آخر کتاب چیزی هست. اگر با این خواندن‌ها جذب نویسنده و کارش بشم، صفحهء ویکی پدیاش رو می‌خوانم، دنبال وب سایتش می‌گردم و..... این زندگی نامه خواندن اما گاهی حسرت آوره. می‌بینی با اینکه نویسنده هم سن توست اما سال‌هاست که می‌نویسد، کتاب چاپ می‌کند و جایزه می‌برد. در حالی تو هنوز کما فی ااسابق زندگی روزمره‌ات رو می‌کنی و خیلی زرنگ باشی چند تا کتاب از همان‌ها که نویسنده نوشته رو می‌خوانی و لذت خواندنش رو می‌بری.

الان داشتم اینجا رو می‌خواندم که باز حسرت اومد سراغم.

2011-06-07T16:03:00.003-04:00

چند وقتی دست به هر کتابی می‌زنم یک مشکلی دارد، یا ازش خوشم نمی‌آید یا خواندنش برایم سخته. بعد اینجوری می‌شه که می‌گذارمش کنار، نه با این سرعت البته. اولش سعی می‌کنم به خودم بقبولونم که نه باید تا تهش بخوانی، بعد روز به روز صفحات کمتری می‌خوانم و به جاش بیشتر سرگرم گودر می‌شم. بعد از چند روز، فکر می‌کنم نه اینکه نشد چند روزیه که اصلا کتاب رو نخواندم، خوب یک کتاب دیگر بردارم و خوب کتاب بعدی و مشکلاتش شروع می‌شند. از پریشب آلرژی‌ام عود کرده و خوب تمام مدت تحت تاثیر داروم بی‌حال و خواب آلوده‌ام و روی مبل جلوی تلویزیونم. فکر کنم بهتره زود‌تر یک کتاب خوب پیدا کنم تا تلویزیون هم دست به دست گودر روز‌هایم رو شب نکند. کتاب خوب سراغ دارید؟

2011-05-09T14:35:00.004-04:00

مثل پاندول ساعت، برای هر ثانیه و گاهی دقیقه از یک سمت قل می‌خورم می‌روم سمت دیگر. از یک کتاب یا یک کار خسته می‌شوم، می‌روم سراغ بعدی. همین طور بین همه شون می‌چرخم و کار خاصی نمی‌کنم. می‌دونم برای اینکه تمرکز ندارم، علی الحساب برای درمانش هم چاره‌ای ندارم. اما از این حرکت تناوبی و بی‌ثمر، خسته‌ام. الان دارم برای خودم برنامه می‌ریزم، امیدوارم زود‌تر درست بشم.

YouTube - دلم تنگه پرتقال من - I miss you my orange.wmv

2011-05-03T19:54:00.000-04:00

YouTube - دلم تنگه پرتقال من - I miss you my orange.wmv

2011-04-23T01:46:00.003-04:00

گاهی که کم حوصله‌ام، باید یک سری کارهای الکی کنم، کارهایی که فکر کردن نمی‌خواهند اما فکرم رو هم از چیزهایی که ناراحتم می‌کند منحرف می‌کنند مثل ایمیل پاک کردن (فکر کنم قبلا هم اینجا درموردش نوشته بودم). نه اینکه ایمیل‌ها جایی رو تنگ کرده باشند‌ها، اما یکجوری حواسم از زمان حال پرت می‌شود به گذشته. اول موضوع ایمیل‌ها رو نگاه می‌کنم، هرکدوم که به نظر تاریخ مصرفش گذشته رو یک نگاه سریعی می‌کنم و بعدش پاک می‌کنم. معمولا بعد از مرتب شدن ایمیل‌ها یکجور سرخوشی می‌آد سراغم. حالا امشب باز دارم ایمیل‌هام رو مرتب می‌کنم. بعضی ایمیل‌ها رو می‌خوانم و فکر می‌کنم چه حوصله‌ای داشتم (دارم؟) چه شوخی‌ها و مزه‌های مسخره‌ای رو تحمل کردم، همین الساعه توان تحمل شون رو ندارم و راستش دوست هم ندارم تحمل کنم، فقط باید عکس العمل مناسب برای مواجه باهاشون داشته باشم.

2011-04-16T19:09:00.002-04:00

داشتم توی تویییتر از همهء دلواپسی‌های روزمرهء این روزهام می‌نوشتم. یکمی طولانی شد، از سر و تهش کوتاه کردم دیگر به دلم نچسبید. گفتم بیام اینجا بنویسم، اما کلمه‌هایم رو وسط راه گم کردم.

.این روز‌ها، همهء این روز‌ها پشت سرهم، غروب جمعه‌اند

،دل من اما شنبه‌های رکود

،یکشنبه‌های امید

،دوشنبه‌های خمار

،سه شنبه‌های تلاطم

چهارشنبه‌های خستگی و

.پنجشنبه‌های شاد رو می‌خواد

2011-04-12T01:03:00.002-04:00

چی می‌شه که بعضی دوست‌های آدم توی یاهو، گوگل تالک،... آن لاین می‌شوند، اما آدم حوصله‌اش نمی‌گیرد باهاشون حرف بزنه؟ مساله حرف مشترک نیست، چون اگر به آدم زنگ بزنند یا بشود حضوری دیدشون، کلی هم حرف برای گفتن داریم. یک جور کرخی ارتباط مجازی باشه شاید.

2011-04-07T13:35:00.003-04:00

دیروزعصر بین خبرهای بی بی سی فارسی این رو خواندم که پلیس پاکستان دو برادر را که به آدم‌خواری متهم هستند، به دلیل خطرناک بودن جنایاتشان، به دادگاه ضد تروریسم معرفی کرده. این دو نفر پس از آن بازداشت شدند که بستگان یک زن مرده در روستایی در ایالت پنجاب، شکایت کردند که جسد این زن از گور ناپدید شده. این خبر در میان اهالی روستا وحشت ایجاد کرده

دیشب هرکاری می‌کردم بخوابم، خوابم نمی‌برد. خسته بودم، اما هرچی جشم‌هایم رو می‌بستم و تلاش می‌کردم خوابم نمی‌برد. بعد از دو، سه ساعتی که خوابم برد تا صبح خواب خفاش شب رو می‌دیدم. خفاش شبی که سال‌ها پیش توی تهران بود، تنها فرقش این بود که می‌گفتند بعد از اینکه زن‌ها رو می‌کشه، اون‌ها رو می‌خورده و هنوز دستگیر نشده بود. همه‌اش آدم‌ها می‌گفتند مواظب باش. حالا بیدار شدم، احساس می‌کنم تمام شب با یک چماق توی سرم زدند، سرم سنگین و درد می‌کند.

2011-04-01T16:41:00.012-04:00

کتاب چی؟ کتابهایی که ماه مارچ خواندم

سرگذشت یک بچه ریقو یا سرگذشت یک بچه لاغر. نمی‌دونستم که به فارسی ترجمه شده، توی وبلاگ کافه ناصری خواندم. اسم ها رو هم از اونجا برداشتم. هیمن کتاب اولش رو خواندم، بانمک بود. برای وقتهایی که خسته‌ای یا وقتت کمه خیلی خوبه. چون در واقع دفترچه خاطرات یک پسر بچه است و می‌توانی روز به روز بخوانی. نقاشی هاش هم خیلی خنده دار بودند. باید جلدهای بعدیش رو هم بخوانم.

کتاب بعدی، کتاب ندیمه است. بعید می‌دونم به فارسی ترجمه شده باشد.

ندیمه هم فکر نکنم کلمهء مناسبی باشد. باید یکمی بگردم ببینم کلمهء بهتری براش پیدا می‌کنم یا نه. کتاب، داستان زندگی چند تا زن تقریبا توی دههء چهل میلادیه، جامعهء دو تکهء سیاه و سفید. بیشتر سختی زندگی رنگین پوست هاست و البته کمی در مورد سختی زندگی زنهای سفیدپوستی که متفاوت فکر و عمل می‌کنن. با اینکه کتاب تقریبا طولانی بود، اما یکجوری میخکوبش بودم ،دو-سه شب خیلی دیروقت خوابیدم تا بالاخره تمومش کردم.

کتاب سوم، کتاب ایزابل آلنده بود. کتاب در مورد زندگی یک دختر برده است، تقریبا اواخر دوران برده داریه برای همین یک کمی هم در مورد مبارزه برده ها و قیامشونه. کتاب برایم خیلی روان بود، خیلی هم آدم رو درگیر آدمهای داستان و زندگی شون می‌کرد.

2011-04-01T15:51:00.001-04:00

زنگ زده بهم می‌گه یک شعر جدید یاد گرفته، بعد این آهنگ رو می‌خواند و خوب می‌خواند. اگر پیشش بودم، مثل قدیم‌ها غش می‌کردم و خودم رو روی زمین پهن می‌کردم که یعنی ذوق مرگ شدم. حالا که پیش هم نیستیم، بهش می‌گم یک دیوار بده سرم رو بهش بکویم. این دیوار و سر کوبیدن هم یک روش دیگری برای نشون دادن ذوق زدگی است. اونور تلفن می‌خنده، می‌گه یک جایی وسطش رو اشتباه خواندم .ولی

YouTube - farhad - booye eidi.mp4

2011-03-19T14:52:00.001-04:00

بوي باران بوي سبزه بوي خاك
شاخه هاي شسته باران خورده پاك
آسمان آبي و ابر سپيد
برگهاي سبز بيد
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستو هاي شاد
خلوت گرم كبوترهاي مست
نرم نرمك مي‌رسد اينك بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه هاي نيمه باز
خوش به حال دختر ميخك كه مي خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
اي دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمي پوشي به كام
باده رنگين نمي نوشي ز جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت از ان مي كه مي بايد تهي است
اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار
گر نكوبي شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش ميشود هفتاد رنگ

فریدون مشیری

2011-03-14T23:43:00.005-04:00

چهاردهم مارچ، ۳/۱۴، روز عدد پی هست. امروز که داشتم خبر‌ها رو می‌خواندم، میان همهء خبر‌ها کلی خبر راجع به جشن پی توی مدرسه‌ها و موزه‌ها بود، مثلا خوردن پای. یک نکتهء، جالبی که تازه فهمیدم این بود که امروز، روز تولد انیشتن هم هست. برای همین شهر پرینستون که سالهای زیادی محل زندگیش بوده، برای این هفته کلی برنامه دارد. اینکه جشن روز عدد پی هست رو قبلا هم شنیده بودم. اما امروز فهمیدم بیست و دوم جولای ۷/۲۲ رو هم روز تخمین عدد پی نامگذاری کردند و برای آن روز هم کلی مراسم دارند.

عکس از اینجاست.

2011-03-08T15:38:00.007-05:00

بالاخره تموم شد. از یکشنبه ظهر که باز کتاب رو دستم گرفتم، تصمیم گرفتم تا تمومش نکردم کار دیگری نکنم. حالا باید کتاب دوم و سوم رو بخوانم.

هنوز از آمارهای جرم و جنایت‌هایی که بر زن‌ها وارد شده (و می‌شود)، شوکه‌ام. به این فکر می‌کنم که خیلی وقت‌ها جرم‌ها به هر علتی ثبت نمی‌شوند و برای همین توی آمار وارد نمی‌شوند. با این وجود اعداد و ارقامی که توی کتاب گفته خیلی بزرگند.

2011-03-03T18:38:00.007-05:00

برگشتم سر خونه و زندگی مون. باورم نمی‌شد این همه دلم برای اینجا تنگ شده باشد. امروز که رفتم توی محوطه، تازه یاد قشنگی و تمیزی اینجا افتادم. شاید هم اثرات برف و یخ زدگی مونترال باشد که اینجا به نظرم این قدر خوب و زیباست.

این چند وقته (بیشتر از دو ماه) هرکتابی رو که شروع می‌کنم به خواندن نصفه کاره میموند. فکر کنم فقط دو تا کتابم رو تا آخر خووندم. یا کتاب جایی جا میموند، یا باید کتاب رو پس بدهم. الان همه شون رو روی آی پد دارم. اما فکر کنم غیر از کتاب آخری که از بس لفت دادم تموم نشد بقیه شون رو باید از اول بخوانم دوباره.

از این ایدهء کافه ریسترو، که هر ماه لیست کتاب‌هایی رو که می‌خرد رو توی وبلاگش می‌نویسد، خوشم می‌آید. فکر کردم خودم هم اول هر ماه اینجا بنویسم می‌خواهم چه کتاب‌هایی بخوانم و آخر ماه هم یک عکس از کتاب‌هایی که خواندم رو اینجا بگذارم.

وقتی ایران بودم، کلی کتاب به طرز غافلگیر کننده‌ای کادو گرفتم. یکبار با آبجی بزرگه خرید بودیم و کلی کتاب به انتخاب خودم برایم گرفت. یکبار دیگر هم یکی از دوست هام گفت دارد می‌رود یک نمایشگاه کتاب ولی چون نمایشگاه خصوصی بود نمی‌شد من رو با خودش ببرد. اما یک لیست از کتاب‌های نمایشگاه بهم نشون داد و منم کلی کتاب انتخاب کردم. بعد که قرار شد ازش کتاب‌ها رو بگیرم، گفت می‌خواسته برایم هدیه بگیرد و چی بهتر از کتاب. تمام اون کتاب‌ها رو چیدم توی یک کارتن و تحویل پست دادم، اینجور که پست ایران گفته این هفته دیگر باید برسند اینجا.

2011-02-28T12:03:00.004-05:00

مهتاب

می تراود مهتاب

می درخشد شب تاب

نیست یک دم شکند خواب به چشم کس و لیک

غم این خفته ی چند

خواب در چشم ترم می شکند.

نگران با من استاده سحر

صبح می خواهد از من

کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر

در جگر لیکن خاری

از ره این سفرم می شکند.

نازک آرای تن ساق گلی

که به جانش کشتم

و به جان دادمش آب

ای دریغا به برم می شکند.

دست ها می سایم

تا دری بگشایم

بر عبث می پایم

که به در کس آید

در و دیوار به هم ریخته شان

بر سرم می شکند.

می تراود مهتاب

می درخشد شب تاب،

مانده پای آبله از راه دراز

بر دم دهکده مردی تنها

کوله بارش بر دوش

دست او بر در، می گوید با خود:

غم این خفته چند

خواب در چشم ترم می شکند.

نیما یوشیج

2011-02-18T15:54:00.012-05:00

رفته بودم ایران، چهل و هفت روز شد به گمانم. قبل از رفتن کلی نقشه داشتم، کجا‌ها بروم و چی‌ها بخرم. می‌خواستم نه یکبار که چندبار خیابان انقلاب رو گز کنم، باشگاه کتاب اگر بروم، از تهرانر خبر بگیرم که چه برنامه‌هایی هست و تا بشود بروم. هیچ کدام را انجام ندادم. تمام مدتی که ایران بودم، نه پیاده روی کردم، نه کتاب خواندم و نه مسافرت رفتم. خسته بودم، فقط استراحت کردم یک جور زندگی گیاهی. فقط حواسم به آدم‌هایی بود که دوستشان داشتم. بعد از این همه روز، الان مونترالم. دلم می‌خواهد باز هیچ کاری نکنم تا روزی که برمی گردم خانه‌مان، می‌خواهم ذخیرهٔ انرژی‌ام رو تمام نکنم. فکر می‌کنم بعد از صبحانه ها بروم کتابخانه، بعد پیاده روی و غروب‌ها بروم کافه. فقط اگر هوای اینجا مجال بدهد.

2010-12-23T22:07:00.003-05:00

Harvard’s First Woman President

As America's prestigious Harvard University prepares to celebrate its three hundred and seventy fifth anniversary next year, it's being led by a woman for the very first time.

The university's current President, Drew Gilpin Faust has had a long career as a distinguished historian and award winning author.

But it wasn't the future her parents set out for her.

She was brought up with her three brothers in a traditional family on a farm in the state of Virginia.

As the only girl, she was expected to grow up to be a wife and mother. Well she's done that.

But she's also broken through into a highly influential job which had been held by men for hundreds of years.

2010-12-21T02:12:00.006-05:00

دونهء بگیر و بنشون می‌خواهم. کلی کارهای جورواجورند که همیشه دوست داشتم انجامشون بدهم، الان وقتش رو دارم اما باز نمی‌روم سراغ شون. ترس اصلی‌ام اینکه نیمه کاره رهاشون کنم یا خوب انجامشون ندهم. ترس بعدی‌ام هم اینکه نکند اونقدر که براشون خیالبافی کردم ازشون لذت نبرم. می‌دونم باید زود‌تر شروع شون کنم چون که ممکنه دیگر براشون وقتی پیدا نکنم.

بعد از دو سال، یک شنبه می‌روم ایران. باورم نمی‌شود هفتهء دیگر این موقع ایران باشم. کلی نقشه کشیدم برای سفرم که باید توی دفترچه‌ام بنویسم که یادم نرود.

2010-12-14T13:44:00.010-05:00

از نیویورک برگشتیم، اما هم تنبلی من، هم ذوق اینکه می‌روم ایران مهلت نداده که از سفرمون بنویس.روز سفرمون یک بارون شدید اینجا رو گرفت که تقریبا سیل بود. منم که مثل همیشه عجول و نگران، فرزان رو مجبور کردم سه ساعت زود‌تر بریم فرودگاه. از بس بارون شدید بود به جای اینکه با شاتل بریم تاکسی گرفتیم. اما برعکس تصورم راه خلوت بود و خیلی زود رسیدیم. زود که یعنی سه ساعت قبل از پرواز فرودگاه بودیم! راهی که روزهای عادی یک ساعت طول می‌کشد و غروب جمعه‌ها و شنبه‌ها خیلی بیشتر، اون شنبه حدود نیم ساعت طول کشید. من تمام مدت راه خوابیدم که وقتی می‌رسیم سرحال باشم. اما خوب وقتی رسیدیم تمام تنم کوفته بود.
هتل مون دقیقا وسط منهتن بود. من شاد بودم که اینجوری راحت‌تر می‌توانیم بگردیم، اما به اینکه چقدر سروصدا زیاد فکر نکرده بودم. روز اول تا پارک پیاده راه رفتیم، تمام پیاده رو‌ها و فروشگاه‌ها شلوغ بود. عجیب‌ترین چیز هم این بود که چطور آدم‌ها و ماشین‌ها بهم رحم نمی‌کنند و هرکسی هرکاری دوست دارد می‌کند. یعنی قشنگ برعکس این شهر فسقلی ما، صدای بوق ماشین‌ها هم ما رو یاد تهران انداخته بود.

از دوشنبه فرزان باید می‌رفت سرکار و من تنهایی برای خودم می‌گشتم. موزهء موما، کتابخانهء مرکزی شهر، سازمان ملل و یک سری جاهای دیگر رو تنهایی رفتم. چهارشنبه عصر هم قرار بود برویم پیش رویا این‌ها پرینستون. از بس شهر شلوغ بود من فکر کردم شاید بهتر باشد صبح بروم بلیط بگیرم و ایستگاه قطار رو پیدا کنم. اتفاقا ایستگاه خیلی به ما نزدیک بود. اما وقتی خواستم پول بلیط‌ها رو با کارت بانک بدهم، خانم گفت کارتت رو قبول نمی‌کند. بهش گفتم می‌شود دوباره امتحان کند که باز درست نشد. اولش از ترس نزدیک بود سکته کنم، همون جور که دنبال شعبهء بانک می‌گشتم از دست خودم شاکی شدم که چرا کارت بانکی کانادا یا کردیت کارتم رو نیاوردم. بعد فکر کردم فرزان احتمالا کارت‌های دیگرش رو دارد و اونقدر‌ها هم وضع بد نیست. تا اینکه به لطف آی-فون بانک رو پیدا کردم و معلوم شد که چون کارت رو داشتیم یک ایالت دیگری استفاده می‌کردیم اون‌ها فکر کردند کارت دزدیده شده و مسدودش کرده بودند. قرار شد از این به بعد قبل سفر به بانک اطلاع بدهیم.
چهارشنبه شب رسیدیم پرینستون و مهمون رویا این‌ها بودیم. این قسمت سفر بیشتر بازی بود. وقت‌هایی که سپهر بیدار بود با سپهر بازی می‌کردیم. وقت‌هایی هم که خواب بود چهار تایی بازی می‌کردیم. دانشگاه پرینستون و شهر رو هم حسابی گشتیم. خونهء انیشتن هم سر زدیم.
.

2010-12-14T13:26:00.007-05:00

خودداری ايران از تحويل سوخت کافی به هواپيماهای شرکت «کی ال ام» در تهران

روزنامه هلندی «ان آر سی» روز دوشنبه گزارش داد که شرکت ملی نفت ايران از دو هفته پيش به تلافی عدم تحويل سوخت به هواپيماهای شرکت «ايران اير» از تحويل سوخت کافی به هواپيماهای شرکت «کی ال ام» در فرودگاه تهران خودداری می کند.

بر اساس این گزارش شرکت «کی ال ام» اين موضوع را تاييد کرده و گفته است که در پی اقدام ايران، هواپيماهای اين شرکت برای تامين سوخت مورد نياز خود مجبورند در فرودگاه آتن در يونان، اقدام به سوخت گيری کنند.

ای بابا! یعنی پرواز آمستردام به تهران هم یک توقف در آتن دارد؟.

2010-11-20T12:38:00.005-05:00

داریم می‌رویم سفر، نیویورک و پرینستون. هیجان زده‌ام که دوست‌هایم رو بعد از هفت سال و سپهر رو برای اولین بار می‌بینم. ده روزی نیستم تا با عکس و سفرنامه برگردم.

2010-11-17T14:35:00.004-05:00

صبح چایی ام رو که ریختم فکر کردم خیلی داغ برای خوردنش بهتر تا خنک می شود زنگ بزنم برای گواهی نامه هامون وقت بگیرم، زنگ زدم دی ام وی بعد از کلی سروکله زدن با منوشون مجبور شدم چهل و پنج دقیقه هم آهنگ گوش خراش شون رو گوش کنم تا بلکه کسی تلفنم رو جواب بده. تمام مدت به فیبی فکر می کردم و به خودم می گفتم نه بالاخره جواب می دهند.

2010-11-12T21:32:00.009-05:00

کلاس نوشتن می روم، خلاق نویسی. تمام کلاس جز من انگلیسی زبان اول شونه و سالهاست که می نویسند. بیشتر زمان کلاس، داستان هاشون که بیشتر از زندگی خودشون و دوربری هاشون تاثیر گرفته رو می خوانند و من هاج و واج گوش میدهم. سعی می کنم ایرادهایی که به نوشته ها گرفته می شود رو یادداشت کنم که اگر یک وقت چیزی نوشتم موقع دوباره خوانی و تغییرات اشتباه های مشابهم رو بتوانم درست کنم. چند جلسهء اول به خودم دلداری دادم که من وقتی برای تمرین کردن نگذاشتم و اونها سالهاست تمرین می کنند. دو جلسهء قبل رو برای اینکه می خوام جی-آر-آی بخوانم، نرفتم. الان که امتحانم رو دادم، دارم به خودم می گویم دیگر وقتش شروع کنی و پشتکار به خرج بدهی. توی زندگی بارها شده کاری رو شروع کنم و وقتی به جای سختش می رسد، رهایش کنم. یکبار هم که شده برای همیشه باید به خودم نشون بدهم می توانم و می خواهم از مرزهایی که خودم برای خودم گذاشتم جلوتر بروم.
خیلی از اونها که این کلاس رو می آیند، وقت هایی که سوژه ندارند روزمره نویسی می کنند. اون وقت باید چند بار متن پانصد کلمه ای شون رو بخوانی تا تمام ریزه کاری ها و شیرینی تمام کلمه ها رو حس کنی، حتی وقتی قصهء هارویز رفتن رو می گویند. بعد من بعد از دو هفته و نیم هنوز متعجبم که هم کلاسی شصت و هشت ساله ام چه وسواس خوبی داشته موقع نوشتن قصه اش.
حافظه ام توی یادآوری اسم خیلی بده، اما الان که به کلاس فکر می کنم تصویر هرکدومشون با یکی از داستان هاشون میآد جلوی چشمم. همین هم کلاسی ام همیشه سعی می کند همه رو شاد کند و یک جوری انرژی نوشتن تزریق کند. پدرش نویسنده بوده و به قول خودش خیلی بیشتر از کارهایی اش که چاپ بشود، کارهایی اش که رد شدند و توی کتابخانه دخترش به یادگار موندند. تا الان که دخترش از همهء کارها کپی گرفته و برای بچه هایش هدیه می فرستد. یک آقای مسنی هم سر کلاس هست که سالهاست شاگرد همین معلم مون بوده، معلم مون همیشه بهش یادآوری می کند که چقدر بازیگوش وشیطون مونده بعد از این همه سال و اصلا تعجبی ندارد وقتی پسرک قصه هایش خراب کاری های عظیم به بار می آورد.
دو هفته پیش بعد از اینکه از کلاس اومدم، فکر کردم خوب می شد توی فارسی نوشتن هم حواسم رو جمع می کردم. کلمه ها رو اونقدر عوض می کردم که همون شکلی بشوند که می خواهم شون اما شارژر لپ تاپم خراب شد و نشد که بنویسم. حالا یک لپ تاپ قدیمی رو راه انداختم اگرچه تایپ کردن برایم سخت شده، اما بهانه ای برای ننوشتن نبود. تا چهارشنبه باید برای کلاسم هم یک چیزی آماده کنم.

2010-10-28T01:37:00.002-04:00

کتاب "دفترچه" ساراموگو رو می خوانم. در واقع کتاب روزانه نویسی های ساراموگوست که دو سال آخر عمرش توی وبلاگش می نوشته و حالا آخرین کتابش شده. یک جایی می گوید

"Any age is a good age for learning. A lot of what I have learned came in my mature years, and today, at eighty-six years of age, I am still learning with the same appetite."

گفتم اینجا بگذارم جلوی چشمم. از بس چند سالی کار جدیدی یاد نمی گیرم چون که به خودم می گویم از سن و سالم گذشته ولی در واقع می ترسم که نتوانم یادشون بگیرم اینکه شروع شون هم نمی کنم.

2010-10-23T13:48:00.004-04:00

یکی توی فیس بوک، خواسته بود دوستم بشود. از لیست دوست های مشترک مون معلوم بود که از هم کلاسی-هم مدرسه ای های دوران راهنمایی ام. اما خوب عکس های الانش هیچ شباهتی به اون وقت ها نداشت. یک ایمیل هم بهم فرستاده بود، که نمی دونم من رو یادت هست یا نه؟ اما ما هم مدرسه ای بودیم فلان وقت و فلان مدرسه. بهش ایمیل زدم که من حافظه درست و درمونی ندارم، اما درست میگی هم مدرسه ای بودیم. بهم ایمیل زده، من که تو رو خوب یادمه خیلی شیطون بودی و چه. خنده ام گرفته، من هیچ وقت توی زندگی ام فکر نکردم توی مدرسه شیطون بوده باشم. حالا باز اگر دبیرستان بود، اینقدر عجیب نبود برایم. بهش جواب دادم که فکر نمی کردم شیطون بودم. گفت نمی دونم، اما یکی از تصویرهای تو که تا عکست رو دیدم یادم اومد این بود که داشتی می خندیدی و می دویدی، مقنعه ات رو هم باد زده بود رفته بود بالا. حالا یادم می افتد وخنده ام میگیرد، که چقدر دوست داشتم (و دوست دارم) بدوم و باد برود لای موهایم. اون آرزوهای کوچکم رو هنوز دوست دارم شون.

2010-10-22T19:10:00.002-04:00

چهل و چند شب پیش، آبجی بزرگه بهم زنگ زد. ساعت تقریبا یازده و نیم شب بود. معمول اینکه چون خودش صبح های خیلی زود سرکار می رود یا سرشب ما (صبح های خیلی زود خودشون) بهم زنگ می زند یا شب های خودشون (صبح های ماست). همین که شمارهء موبایلش رو روی صفحه موبایل دیدم جا خوردم. صداش مثل همیشه آروم بود، شمرده شمرده حال هردوتامون رو پرسید. بعد گفت ببخشید خیلی وقته دارم سعی می کنم بگیرم برای همین دیرشده، بهش گفتم نه بیدار بودیم. فرزان تازه رفته بود مسواک بزند. بعد گفت مامان و بابا هم هی دارند تلاش می کنند شماره تون رو بگیرند اما موفق نمی شوند. گفتم باشد، خودم الان بهشون زنگ می زنم. گفت نمی خواهد، مامان اینها تهران نیستند، چند روزی هم هست باهم حرف نزدید گفتند شاید زنگ بزنی خونه نباشند، نگران بشی. بابای من اهل سفر نیست، برام عجیب بود چطور یکهو و بی خبر سفر رفتند اما آروم حرف زدن آبجی بزرگه باعث میشد فکرهای عجیب و غریب توی سرم نریزند. بعد یکمی دیگر گفت ما هم باهاشون اومدیم. همگی اومدیدم نطنز، همین کافی بود که مطمئن شم یک اتفاق بدی افتاده. حالا بگم هرقدر آبجی آروم بود و سعی می کرد من رو آروم کنه، من بلندتر گریه می کردم. فرزان بدوبدو اومد پیشم، با آبجی بزرگه سریع خداحافظی کردم. من معمولا اشکم دم مشکم و زود گریه می کنم. اما اون چند شب، طولانی ترین گریه هام رو کردم. همه اش فکر می کردم (و فکر می کنم) اگر تابستون ایران رفته بودم یک بار دیگر دیده بودمش. فرداش و پس فرداش به مامانم زنگ زدم، با خاله ها و دایی هایم حرف زدم. حرف که نه، اونها سعی می کردند من رو دلداری بدهند و من گریه می کردم. شاید یک دو هفته ای گذشت که گریهء بی اختیارم تموم شد.

اینها رو باید اینجا می نوشتم، بالاخره نوشتمش . مرسی اعظم برای یادآوری ش.

2010-10-17T16:31:00.006-04:00

بالاخره باران، بالاخره پاییز

قرار بود دیروز هوا آفتابی باشد، یک زوج از دوست هامون که سانفرانسیسکو هستند گفتند بریم پیش شون باهم بریم پیک نیک. بند و بساط ناهار رو آماده کرده بودیم که دیدیم هوا ابری تر و بادی تر از اینکه بریم بیرون ناهار. اینکه توی خونه نشستیم و کلی غذای جورواجور خوردیم. بعد از ناهار رفتیم پیاده روی و بعد هم یک کافهء خوب. عصر با شادی بهشون گفتم که فردا شهر-ده ما قرار بارون بیاد، کلی بهم خندیدند که آروزی بارون دارم. صبح که بیدار شدم دیدم حسابی آسمون گرفته و ابری بود، منتظر بارون نشستم که دوستم بهم پیغام داد کجایی که امروز سانفرانسیسکو دارد حسابی بارون میآد. الان داشتم برای خودم داستان می خواندم و هدفون توی گوشم بود که فرزان بهم گفت بالاخره بارون اومد. حالا توی آسمان هام از شادی.

این یک شنبه ظهر، همه چیزش به جمعه ظهرهای پاییزی تهران شبیه هست. از ناهار آبگوشتی ظهر، ترشی خونگی با نون لواش بگیر، تا آرامشی که صدای بارون برایم آورد.

2010-10-08T23:02:00.002-04:00

تقریبا دو ماه پیش بود که عزمم رو جزم کردم جی آر ای امتحان بدهم و برای دوازدهم نوامبر وقت گرفتم. شروع کردم به خواندن اما باید این یک ماه آخر رو باید حسابی بخوانم. تا الان نم نم خووندم، اما حجم لغت هایی که باید یاد بگیرم خیلی زیادند. یک سری لغت ها رو خواندم و هی دوره شون می کنم که یادم نرود، چند روزی فهمیدم برای اینکه لغت های مشکل تر رو حفظ بشم بهتر بین لغت های آسون تر قایم شون کنم. اینجوری هم دیرتر خسته می شوم هم اعصابم از اینکه دیر یاد می گیرم خرد نمی شود. در واقع به مغزم کلک می زنم.

بابای من اگر بتواند شاید ساعتی یکبار بهم زنگ بزند که اندازهء سی ثانیه بگوید حالتون چطوره؟ و اگر یک خبر کوچکی هم باشد بهم بده. گاهی قبل از بازی فوتبال یا والیبال، گاهی بعدش، سعی می کند یک بهانه ای داشته باشد. اما می دونم می خواهد صدای ما رو بشنود و خیالش دست کم برای یک چند لحظه راحت بشه. چند دقیقه پیش زنگ زده، می گوید می خواستم حالتون رو بپرسم، اینجا هم میگویند امروز، روز دختره گفتم بهت تبریک بگویم (من بدم نمی آید روز دختر، خواهر،کودک،تولدم،عید و... بهم تبریک بگند). الان ساعت شش و نیم صبح اونجا، می دونم اگر روز دختر هم نبود برای یک چیز دیگری زنگ می زد و حالمون رو می پرسید.

2010-09-27T13:58:00.005-04:00

تیم والیبال ایران امسال برای اولین بار توی مسابقات جهانی، ژاپن رو برد. امروز هم با میزبان مسابقات یعنی ایتالیا بازی دارد. یادم نمی آید آخرین باری که یک مسابقهء والیبال رو دیدم کی بود، دیشب که با بابا حرف می زدم و با آب و تاب از بازی ایران-ژاپن می گفت دلم حسابی هوس دیدن یک مسابقهء خوب رو کرد. از بابا پرسیدم بازی چه ساعتیه؟ و بعد برای خودم تبدیل زمان کردم که یعنی ساعت هفت صبح ما. حالا امروز از هفت و نیم صبح بیدارم، خبری از بازی نیست. چک کردم دیدم بازی ساعت هفت شب به وقت لندن، یعنی دوازده ظهر ما. حالا از صبح همین طور پای کانال سوم ایران نشستم و وبگردی می کنم. می ترسم آخرش بازی که شروع بشود یا بخوابم یا اینکه اصلا بازی رو ایران نشون ندهند!

بعدتر:الان ست پنجم بازی ست و ایران 6-4 جلوتر از ایتالیای میزبان. اگر این بازی رو ببرند، شگفتی خواهد بود برای تیم والیبال ایران.

2010-09-09T01:59:00.004-04:00

اول اینکه ، امروز توی گوگل سرچ (جستجو؟) کردید؟ مدل جدید سرچ شون رو دوست می دارم.

دوم اینکه، این دو ماهی که اینجا بودم هر روز هوا آفتابی و همراه نسیم هست، که یکمی دیگر تکراری شده برایم. اما امروز همراه نیسم و باد یک چیزی بود که حس کردم پاییز شده. شب هم که بیرون رفتیم خنک تر از شب های پیش بود. حس ماه مهر و مدرسه دارم.

سوم اینکه، این چند روز توی گوگل ریدر دو تا مطلب دیدم که مرتب هم شر می شوند و اینکه چند باری خواندم شون. یکی همین جریان "ه" اضافی که خوب من خودم خیلی وقت ها اشتباهی می گذارمش! رویا خیلی وقت پیشتر ها بهم یادآوری اش کرد و من از بعدش سعی کردم حواسم رو جمع کنم. یکی دیگر هم مطلب روش های مردم آزاری بود، جالبی این دومی این بود که خیلی از مواردش در مورد من صدق می کرد. خیلی وقت ها دوروبری هایم برای شوخی (؟؟!!) همان کارها رو کردند و البته روی اعصاب بنده رفتند. خیلی وقت هایش اما من به خودم می گویم حساس نباش، بخند و سخت نگیر. اما دیدن اینکه جدی اون کارها مردم آزاری حساب می شوند خوشحالم کرد که خوب من زیادی حساس نیستم.

2010-08-24T21:08:00.003-04:00

گاهی دلم می خواهد بلند این جمله رو به آدم ها یادآوری کنم. بعد با خودم می گویم ارزشش رو ندارند، اصلا بگذار فکر کنند نمی فهمم. حتی اینکه بهشون بگویم برایم مهم نیست هم برایم مهم نیست دیگر. حالا هومر سیمپسون رو از اینجا کش رفتم و گذاشتم روی دسکتاپ تا مطمئن باشم تنها نیستم.

2010-08-10T15:23:00.003-04:00

سخت ترین قسمت یک کار همون شروع کردنش هست. روزهایی که صبح دیر بلند می شوم همه اش حس منفی دارم و به خودم غر می زنم. روزهایی هم که زودتر بیدار می شوم تا خود ظهر وقت تلف می کنم، بازی، تلویزیون یا هر چیز مسخرهء دیگری! دیگر نزدیک ظهر که می شود کم کم میروم سراغ کتاب و کار.

به طرز عجیبی اینجا هوا همه اش خوبه، یا اینکه من دیگر خیلی ندید بدید تشریف دارم. اما اینکه هر روز هوا آفتابی همراه با نسیم ملایم باشد یک طوری که نه گرم باشد و نه سرد، خیلی عجیب برایم. همیشه از سرمای زیاد و شرجی بودن هوا غر می زدم، گفتم یکمی شادمانی هوای خوب رو هم بکنم.

کتاب ایزابل آلنده رو تموم نکردم، موعد کتاب سر رسید باید می بردمش و چون توی مجموعهء جدیدشون بود نمی شد هم تمدید کرد. خوبی داستان این بود که الان توی خماری نیستم، یک جور داستانش تصویر برده داری و حس برده ها و مبارزه هاشون و البته سفیدهای برده دار رو به آدم نشون می داد. حالا باید برم دوباره کتاب رو بگیرم تا ببینم آخر داستان چی می شود. با اینکه کتاب های طولانی که همه اش توصیفی اند گاهی آدم رو خسته می کنند و کشش کافی رو ندارند، اما این کتاب رو دوست داشتم.

2010-07-30T00:20:00.004-04:00

اگر یک مدتی نیآم و اینجا چیزی ننویسم، دوباره آمدن و نوشتن سخت می شود. حالا نیومدن معمولا دو تا علت دم دستی دارد ( می گویم دم دستی اما منظورم همون الکی-کشکی است)، علت اول اینکه هر روز صبح تا شب مشغول درس، کار یا زندگی هستم و شب دیگر خسته ام و باید استراحت کنم یا کارهای نصف رو باید تموم کنم یا اینکه برعکس هیچ کار خاصی نمی کنم و زندگی آروم و یکنواختی دارم که در این صورت چیز خاصی تویش نیست که بخواهم اینجا بنویسم. این روزها علت دوم باعث شده کمتر بنویسم، روزها بیشتر مشغول خواندن و استراحتم و گاهی هم ورزش.

معمولا دوست ندارم چند تا کتاب رو باهم بخوانم. این یکی دو هفته اما برعکس شده، سه تا کتاب رو باید زود بخوانم و از اول هرکدوم شون یکمی خواندم. اما خوب دیروز به این نتیجه رسیدم که اهل موازی خواندن نیستم و بهتر دونه دونه تموم شون کنم و برم سراغ عدی. جزیرهء زیر دریا، ایزابل آلنده رو خیلی وقت بود می خواستم بخرم تا اینکه هفتهء پیش توی کتابخونه دیدمش و گرفتم. کتاب آخر ساراماگو رو هم همون هفتهء پیش هدیه گرفتم و سومین کتاب، گل سرخ اکو که برای گروه کتاب مون قرار بخوانیم. دوشنبه باید کتاب کتابخانه رو پس بدهم، اینکه اولویت اول با همون شده. برای گروه کتاب مون هم دو ماه وقت داریم به اضافه اینکه کتاب ساراماگو خیلی راحت و روان هست، می توانم زود تمومش کنم. اینکه هفتهء بعد هم اون رو می خوانم. بعدش هم کتاب سوم رو می توانم با خیال راحت و سر فرصت بخوانم، مخصوصا که به نظرم می آید خواندنش ساده نباشد.

2010-07-15T14:03:00.005-04:00

یکی از همکارهای فرزان تازه پدر شده، تازه یعنی دقیقا هفت روز پیش. دیشب یک مهمانی (سور) داشتند برای پسر کوچولوشون. ما هم رفته بودیم. اکثر مهمان ها همکارهای پدر بچه بودند و اونها هم به جز سه تا زوج همه پاکستانی-هندی بودند. همه مون هم مهاجرهای نسل اول بودیم.

پدربزرگ پدری تازه دنیا اومده، سر میز ما نشسته بود. از نسل قبلی که اومدند فرنگ درس خواندند و بعد برگشتند کشورشون. در مورد بچه هایش و نوه هایش حرف می زد، بعد از من و فرزان پرسید شما چند تا خواهر برادر دارید؟ خواهر، برادرهاتون کجاند؟ جواب من که همیشه ساده است، دو تا خواهر دارم و همهء خانواده ام ایرانند. فرزان هم گفت که یک برادر دارد که الان مونتراله. یکی دیگر سر میز تعجب کرد که شما چرا انقدر کم خواهر برادر دارید؟ همه ایرانی ها کم بچه دارند؟ من خندیدم که ما نسل جنگیم، توی دلم هم گفت توی بدبختی های دههء شصت ما هم زیاد بودیم، چه برسد به پنج-شش بچه بیشتر. بعد پرسید حالا که دیگر جنگ نیست، بیشتر بچه دارند؟ توی دلم می گویم خیال کردی که جنگ نیست. خودش ادامه می دهد که بچه داشتن توی خیلی از کشورها مهمه. می خواهم بگویم لابد کانادا. فرزان می خواهد حرف رو عوض کند می گوید جمعیت ایران اتفاقا کم هم نیست. پدربزرگ بچه می گوید آره، رییس جمهورتون هم می خواهد مردم رو تشویق کند که بیشتر بچه دار بشند.

که همون آقا شروع می کند اندر مزایای بچه داشتن حرف زدن، می گوید خانواده که بزرگ تر باشد درآمدش بیشتره...، بهش می گوییم به این سادگی نیست بچه تا بزرگ بشود خرج دارد، می گوید آره اما برعکسش چی، شما هم اگر خواهر برادر بیشتر داشتید الان درآمد کل خانواده تون بیشتر میشد، بعد نسل شما هم بیشتر بچه می داشت. بعد هم چین رو مثال می زند. گاهی هیچ حوصله بحث کردن ندارم، می گذارم مردم آسمان ریسمان شون رو ببافند و هراز گاهی سرم رو تکان می دهم و سعی هم می کنم اخم نکنم. چند وقتی که فهمیدم آدم ها چقدر بدشون می آید اگر بهشون بگی من یک جور دیگر فکر می کنم، من از یک چیزهای دیگری خوشم می آد. انگار که نظرشون رو بردی زیرسوال یا به مقدساتشون توهین کردی، انگار تو حق نظر داشتن نداری، چون مثل اونها فکر نمی کنی. اینکه می گذارم آقا همه چیزهایی که فکر می کند درست هستند رو بگوید. از خانوادهء خودش می گوید، بچگی شون سخت بوده اما الان بچه های اینها راحتند و... . کمتر از دوازده ساعت بعد از این حرفها، این خبر رو می خوانم: فقر در پاکستان فاجعه می‌آفریند

نمی خواهم دنیا رو سیاه-سفید ببینم، شاید برای بعضی ها بچهء بیشتر داشتن بهتر بوده، اما "کل مبلغی که برایش این همه انسان کشته شدند حدود ۶۰ هزار روپیه پاکستان بود، چیزی حدود ۷۰۰ دلار" مهلت درست فکر کردن بهم نمی دهد.

2010-07-12T15:52:00.002-04:00

سفر- اوریکا

2010-07-08T17:52:00.004-04:00

فینال امسال، جنگ بارسلونا و آژاکس، جنگ ژاوی و اشنایدر خواهد بود. یکی شون می خواهد بشود بهترین بازیکن، مدام به خودم می گویم هیچ کدومشون "مسی" ما نخواهند شد، اما یکی شون عنوان "مسی" ما رو فقط برای امسال خواهد برد.

این جام اولین جامی که اروپایی ها در قاره ای غیر از اروپا می برندش و جالبیش اینکه هیچ کدوم فینالیست ها تا حالا جامی نبردند. یک نکته دیگرش هم اینکه، اولین فینالی بعد از هشتاد سال که ایتالیا، آرژانتین، آلمان یا برزیل حضور ندارند.

خانهء جدید و شهر جدید یکمی مشغولم کردند، کم کم روال زندگی دستم میآد.

2010-07-07T14:59:00.002-04:00

این جام جهانی که با حذف زودهنگام ایتالیا رنگ و رویی برای من نداشت، دیگر با باخت آرژانتین عزیزم بدترین جام این سالها شد. این وسط خواهرزادهء فسقلی که گویا دیگر خیلی هم فسقلی نیست طرفدار نارنجی پوش های هلند هست. دیروز هلند برد و اولین فینالیست این جام شد، امیدوارم اولین جام شون رو هم امسال ببرند.

2010-07-02T14:54:00.003-04:00

پنجمین سالگرد

2010-06-29T17:01:00.002-04:00

دوشنبه ساعت چهار صبح باید می رفتم فرودگاه، پایم رو که از ساختمان بیرون گذاشتم تازه دیدم چه سیلی دارد از آسمان میآد. خوشبختانه تاکسی زود اومد. اما همون دو سه دقیقه ای که بدون چتر بودم تا ساکها رو بذاریم توی ماشین، تبدیل به یک موش آب کشیده شدم. توی دلم می گفتم یعنی جدا نمی شد؟! دست کم این روز آخری با این آب و هوا من رو سورپریز نکنی. راننده تاکسی ازم می پرسد پروازت ساعت چنده؟ بعد از جواب من می گوید: خیلی زود داری میروی. می گویم: آره این جوری خیالم راحت تره. بعد از نیم ساعت می رسیم فرودگاه.

برای همه کارها، باید توی یک صف طولانی وایساد. همه چیز خیلی خوب پیش می رود تا می رسم قسمت آخر، افسرشون مجبور می شود پنج بار انگشت نگاری کند و ازم عکس بگیرد، هر بار همهء اطلاعات به جای ذخیره شدن، پاک می شوند. اول بهم می گوید این هم از بدی های سیستم شونه. کم کم عصبانی می شود. اما خوشبختانه برعکس دفعهء قبل که افسرشون که از دست سیستم عصبانی بود به هی به من گیر میداد، هربار یک چیزی به سیستم می گوید و دوتایی می خندیم. بار آخر بهم می گوید پروازت ساعت چنده؟ چقدر وقت داری؟ می گویم یک ساعت و نیم وقت دارم. می خندد و می گوید: خوب پس، وقت شناسی. بهش می گویم دفعهء قبل هم که می رفتم همین مشکل سیستم رو توی تورنتو داشتم. اینکه این بار خیلی زود اومدم. بار پنجم دیگر خوشبختانه همه چیز ذخیره می شود.

شش ساعت و نیم توی هواپیمایم، بیشتر راه یا خوابم یا سعی می کنم خواب باشم. بالاخره می رسم، به ته راهرو که می رسم، فرزان رو می بینم. همین وقت که می فهمم بالاخره رسیدم خونه. مثل بار اولی که رسیدم مونترال، از همه چیز ذوق می کنم و توی دلم فکر می کنم ممکنه که اینجا گم بشم؟ نمی دونم چرا همیشه یک جای جدید که می رسم به این فکر می کنم که ممکنه گم بشم یا نه.

2010-06-29T16:41:00.010-04:00

روزهای آخر مونترال

خیابان شربروک

خیابان مک گیل کالج

توی عکس من خیلی واضح نیست، اما مجسمه های سمت راستی که شادند کسانی هستند که رو به نور ( یا خوبی) ایستادند و سمت چپی ها مجسمه هایی که درد و غم رو نشون می دهند پشت به نور ( یاخوبی) کردند

سکند کاپ-صبحانهء اول، اولین روز رو اینجا رفته بودیم

2010-06-24T13:54:00.002-04:00

گیس طلا نوشته:

در درون من زن سرزنشگری است که مدام آزارم می دهد. قبل از انجام هر کاری ، بعد از انجام هر کاری، ایراد می گیرد، مسخره میکند، نا امید است، شکست های گذشته را یادآوری میکند. در انجام هر کار جدید میزان زیادی از انرژی ام در پاسخ گویی به این زن ِ خرده گیر و راضی کردنش سپری می شود.

روزهایی که ضعیف هستم ، قوی می شود و بی رحم امروز قصد جانم را کرده است

واااااای، منم یکی از اینها دارم، که آخ از دستش. از کوچک ترین کاری، حرفی، حرکتی ایراد می گیرد، منتظر من نشسته تا می بیندم یک کارنامه می دهد دستم. اشتباه هایم رو هیچ وقت فراموش نمی کند و هرباری که باهم دعوامون می شود، تمام خطاهایم رو برایم مرور می کند.

2010-06-21T22:25:00.002-04:00

شش روز دیگر راهی شهر و خانهء جدیدم، این یک سال بیشتر از بقیهء عمرم اسباب کشی کردم. امیدوارم به این زودی دوباره نخواهیم جابجا بشویم.

امروز عصر کاری نداشتم و سعی کردم یکمی مرکز شهر رو گز کنم. توی بیشتر مغازه هایی که دوست داشتم سرک کشیدم، یکی دو جایی بیشتر موندم. یکی اینجا، بعد جلوتر باز توی یک شعبهء دیگرش سرک کشیدم. هوا هم حسابی گرم و آفتابی بود اینکه همه جا حسابی شلوغ بود. فکر کنم تنها شهری که توی وسط روز، یک روز کاری همهء رستوران ها ، کافه ها، مغازه ها و حتی پیاده روهایش شلوغ باشند همین شهر دوست داشتنی ماست. لذت خیابان مک گیل کالج هم خیلی بیشتر از اینکه بخواهی فقط یک بار ازش رد بشی، اینکه هم صبح و هم عصر بهش سرزدم و از همین پایین تپه و دانشگاه مک گیل رو تماشا کردم. جاهایی که روزهای اول توشون گشت می زدم حالا همون جاهایی هستند که این روزها بهشون سر می زنم و از دیدن شون مثل همیشه کیف می کنم. روز اولی که مونترال اومدم، غروب یک پنج شنبه بود که به محض رسیدن به خانه مون خوابیدم تا کلهء سحر جمعه. وقتی بیدار شدیم رفتیم سمت مک گیل و توی کافهء " سکند کاپ" صبحانه خوردیم. هنوز خسته راه بودم که گلدون های خیابان مک گیل کالج شگفت زده ام کردند و هنوز که هنوز بیشتر از هرجای دیگر این تکه از شهر که بهم انرژی میدهد. خیلی زود دلم برایش تنگ می شود.

2010-06-10T15:03:00.003-04:00

دیروز صبح فرزان رفت، در واقع برگشت سرکار و بارش. منم بلیطم رو گرفتم برای بیست و هشتم ژوئن. روزهای آخره و باید شروع کنم بندو بساطم رو جمع کنم.

یک مدتی که فهمیدم، آدم ها رو می شود شناخت اما نه توی کوتاه مدت. گاهی می شود کسی رو می بینی و همون نگاه اول یک حس خوب یا برعکس یک حس منفی ازش میگیری. بعدتر همین حس های اولیه هستند که باعث می شود به کسی نزدیک بشوی یا برعکس ازش دور بشی. اما تجربهء من نشون می دهد که خیلی وقت ها این حس ها غلط بودند. اما خیلی دیر به اشتباهی بودنشون پی بردم. اینکه می خواهم دیگر به این حس هایم و آدم شناسی ام اعتماد نکنم. بگذارم زمان بگذرد و ذره ذره به کسی نزدیک بشم یا برعکس ازش دور بشم.

2010-06-03T12:31:00.008-04:00

جمعهء قبل فرزان اومد مونترال، بعد از بیشتر از دو ماه دوری. چند روز پیش ها که داشتم به این چند سال زندگی مشترک مون فکر می کردم دیدم، تقریبا هر دو سال یکبار که من ایران رفتم یک ماه رو از هم دور بودیم و اون سالهایی هم ایران نرفتم یکبار برای پروژه ام چهار ماه از هم دور بودیم و امسال هم به خاطر کار فرزان و مهاجرت من قرار بود سه ماه از هم دور باشیم. حالا فرزان هفتهء بعد برمی گرد آمریکا و منم کمتر از دو هفته بعدش میروم.

هفتهء پیش سی ساله شدم، البته خیلی فرقی با سن ها و متولد شدن های دیگر نداشت. بیشتر حس اینکه سی سالگی هم اومد و اما به چه چیزهایی قرار بود رسیده باشم و نرسیدم یکمی انگولکم کرد که اونم به لطف خاصیت فراموش کنندگی من اصلا به هفته هم نرسید!

از وقتی اپل گفته بود آی پد رو قرار ماه می بیرون بده، بنده متحیر از شکل و شمایل و همچین متفکر که آیا کتاب الکترونیک خواندن هم به اندازهء کتاب کاغذی خواندن لذت بخش هست، بودم؟ ته دلم هم خیلی دوست داشتم آی-پد یا کیندل یا چیزی شبیه اینها داشته باشم. حالا به مناسبت سی ساله شدن یکیش رو دارم. کتاب ناپیدا *ی پاول آستر رو روش خواندم و حسابی چسبید.

روز تولدم هم که روز قبل از رسیدن فرزان بود رو با دوستهای باحال و هنرمندم توی کافه سرامیک به نقاشی روی یک گلدان سرامیکی و خنده برگذار شد. بعد از مدتها مثل سال های لیسانس، یکی چیزی می گفت و بقیه بلند بلند می خندیدند بعد قبل از اینکه خندهء همه تموم بشود یکی یک چیز دیگر می گفت و ما همین طور به خندیدن ادامه می دادیم.

2010-05-20T13:54:00.002-04:00

فردا تو مى ﺁيى

به همین سرعت دو ماه گذشت، باورم نمی شود. فردا فرزان میآد مونترال و من همین طور یک هفته است نیشم از این بابت بازه. قرار بود کارهای اداری ام که تموم بشود بروم ایران، که یکهو یک شهاب سنگ به سرم خورد و سفرم رو عقب انداختم. حالا وقتی با مامان تلفنی حرف می زنم و می خواهم بگویم دلم تنگ شده، سکوت می کنم. مامان هم می خندد و می گوید اینجوری بهتر شد، حالا سر فرصت و با خیال راحت می آیی ایران، هول هولکی می آمدی خوب نبود. می دانم تمام حرف های مامان و خندیدن هاش رو مدیون آبجی بزرگه ام که همیشه زندگی به همه مون انگیزه و دلگرمی می دهد. دلم برای همه شون تنگ شده. به خودم میگم دو ماه گذشت، شش ماه هم می گذرد و میروم پیش شون.

2010-05-02T22:55:00.005-04:00

از اثرات وبگردی امروز: عکس دو تا از دوستانم روی سردر وب سایت دانشکده هاشون دیدم. اعظم رو یک مدتی هست اون بالا می بینم، اما پانی رو امروز کشف کردم. گفتم بیام اینجا یکمی پز دوست هام رو بدهم.

این مدتی که مونترالم خیلی کمتر از قبل آشپزی می کنم و برای همین هربار یک دسته گلی به آب می دهم. اوایل بیشتر ظرف می شکوندم. اما کم کم حواسم رو جمع کردم که شکستنی جلوی دستم نباشد. حالا امروز بعد کلی وقت خواستم ته چین درست کنم. برای همین همهء هوش و حواسم رو جمع کردم که تهش رو نسوزونم اما آخرش ته دیگش طلایی شد جای قهوه ای طلایی.

2010-05-02T12:12:00.002-04:00

امروز این رو توی وبلاگ انارخانوم خواندم، اینجا گذاشتم تا همیشه یادم بماند. حالا باید تمام مقاله رو بخوانم و اگر از جملهء دیگری خوشم بیاد اینجا می گذارمش.

And Barack and I were raised with so many of the same values: that you work hard for what you want in life; that your word is your bond and you do what you say you're going to do; that you treat people with dignity and respect, even if you don't know them, and even if you don't agree with them.

Michelle Obam

2010-04-24T12:03:00.002-04:00

بریده بریده از این روزها

شروع کردم به ورزش کردن، منظم تر از قبل. خوبیش اینکه با دوستی می روم و تنها نیستم، تمام مدت دوستم رو مربی صدا می زنم. چون تمام اشتباهاتم رو موقع نرمش و وزنه بهم می گوید و هربار هم یک برنامه دارد که باید چی کار کنیم. اوایل از بس نفس کم می آوردم و خیلی از ورزش ها رو اشتباهی انجام می دادم، بهش گفتم: فکر می کنم تو "ریچل" ومنم "فیبی" هستم حالا منتظرم ببینم تا کی دوام بیاری با من بیای ورزش. شب برای فرزان تعریف کردم، می گوید اینجوری که تو از ورزش کردن تون تعریف می کنی بیشتر شبیه "مونیکا" و " چندلر" ید.

چند روز با مامانم حرف می زدم که همین جور بین حرف ها (تقریبا با حالت لو دادن) معلوم شد این چند وقت هم بابا ، هم مامان و هم خاله ام مریض شدند. می گویم مامانی مگر قرار نبود همیشه همه خبرها رو بگید، می گوید مهم که نبودش، بعد هم الان گفتم دیگر. می گویم خوبه یکمی دیگر حرف بزنیم ببینم دیگر اتفاقی نیفتاده یا نه.

2010-04-18T23:31:00.003-04:00

چند روزی که هوا ابری و بارونی شده؛ گاهی هم مثل امروز عصر انگار دوش یا شلنگ آبی باز شده و بهترین کار اینکه توی سرپناه بمونی. پنج شنبه اما هوا آفتابی و خوب بود، گرچه با باد یکمی خنک بود. ما هم از فرصت استفاده کردیم و رفتیم کبک سیتی. بار قبلی که من و فرزان رفته بودیم کبک سیتی چهار سال و نیم قبل بود و برف و سرمایش یکمی غافلگیرمون کردش. جزییات بیشتر میزان برف هم اینجاست. این بار اما یکمی بیشتر فرصت شد تا توی قسمت قدیمی شهر راه برویم.

خیلی وقت پیش ها یک مستندی از تابستان کبک سیتی دیده بود و از شهرش خیلی خوشم اومده بود، چند روزی که فکر می کنم دوست دارم روزهای پیریم (که خیلی هم دور نیستند به گمانم) تابستان ها توی این شهر زندگی کنم.

2010-04-13T12:11:00.004-04:00

نمی دونم سرما خوردم یا حساسیت فصلی ام عود کرده. انگاری توی سرم سرب ریختند. سعی می کنم با فیس بوک، گوگل و بازی حواسم رو پرت کنم. حالا این وسط بوی خوش فسنجون میآد، یعنی از دیشب این بو دارد میآد و من مست خودش کرده، هی به خودم می گویم ببین نمی ارزد به گلودرد و فین فین ها، یکی دو روزی صبر کن بعدش فسنجون بخور، ایده هم دارم که کجا وچطوری فسنجون رو قایم کنم که کسی پیداش نکند، اینجا هم نمی گم که لو نره! اما خوب شکمویی که من باشم راضی کردنم خیلی سخته.

دارم کتاب "برف" رو می خوانم، هر چند فصلی که می خوانم بعدش می گویم دیگه نمی خوانم، بگذار باشد برای یک وقت دیگه. اما باز ادامه می دهم، سی صفحهء آخر رو دارم می خوانم و هنوز خیلی اتفاق ها و حادثه ها رو نمی توانم هضم کنم.

بعضی کتاب ها رو نباید توی بعضی سال ها خواند. "برف" و "سور بز" رو نباید آخرهای هشتادوهشت می خواندم. اما خواندن هر دوتاشون لازم بود.

2010-04-07T22:04:00.005-04:00

روزمرگی لابد همین کارهایی که این روزها مشغولشم و شب ها به خودم می گویم کاری نکردم که بخواهم توی وبلاگم بنویسم. اما این روزها رو دوست دارم، با اینکه فاصله زمانی و مکانی ام از فرزان آسان نیست، اما روزهای خوبی دارم با آدم های خوب و خوشحالم از اینکه باز در مونترال هستم.

دارم سعی می کنم با فیلم دیدن آشتی کنم، یک ساعتی که از فیلم می گذرد حوصله ام سر می رود و دلم می خواهد زودتر به آخر داستان برسیم. اما شبح نویسنده* کاملا استثنا بود، بعد از مدت ها میخ کوب به پردهء سینما نگاه می کردم با اینکه تمام تکه های داستان و حتی آخرش قابل پیش بینی بود.

اسم فیلم رو بیشتر جاها "روح نگار" ترجمه کردند، من اما از "شبح نویسنده" بیشتر خوشم اومد، دیشب اما اشتباهی "روح نویسنده" نوشتم، مرسی رویا جان.

2010-04-01T20:59:00.005-04:00

بعد از نود بوقی یاد وبلاگم افتادم، اون هم برای اینکه مشکل فنی لپ تاپم رو بعد از یک سال و نیم حل شد. بازی ایران و عربستان بود که دکمهء "وی" لپ تاپ بیچاره شکست و بنده هنوز هم نفهمیدم کی و چطور شکست. حالا جالبیش اینکه الان هرچی می خواهم "ر" بزنم، دستم می رود سمت موس که از روی کی بورد اسکرین که "ر" رو انتخاب کنم.

بیشتر از دو هفته است که مونترالم، هنوز هم توی مرحله جاافتادن و پیدا کردن روتین زندگیم! این هم از کندی بنده است.

2010-03-18T11:20:00.009-04:00

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ‌ها و دشتها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نيمه‌باز
خوش به حال دختر ميخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمی‌ پوشی به کام
باده رنگين نمی ‌بينی به جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت از آن می که می ‌بايد تهی است
ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم
ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار
گر نکوبی شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

2010-03-11T18:26:00.004-05:00

اولین بار سه سال قبل توی یک مهمانی دیدمش. یک شاگرد قدیمی استاد فرزان از استنفورد آمده بود مونترال و یک سخنرانی داشت بعد از سخنرانی قرار شد همهء شاگردهای قدیم و جدید استاد فرزان با خانواده هاشون و چند تا از استادهای دیگر برویم شام. انقدر شلوغ پلوغ بود که فقط باهم سلام کردیم اون هم از فاصلهء دور. دفعهء بعدی که دیدمش جمعهء قبل بود که رفتیم خونه شون! قبل از اینکه بیایم ایمیل زده بود به فرزان که هتل نگیرید بیاید خونهء ما. ما فکر کردیم تا خونه پیدا کنیم کلی طول می کشد و اینجوری هم برای ما هم برای اونها سخت می شود. بعد که رسیدیم چند بار زنگ زد و خونه شون دعوتمون کرد. چند روزی هست که فرزان میرود سرکار و من تنهایم، میاد دنبالم یا بهم میگوید برم خونه شون. کلی از شهر رو بهم نشون داده، برای بیمه و بانک و کلی کارهای دیگر راهنمایی مون کرده. یک جور ناباورانه ای بعد از یک هفته باهم دوست و صمیمی شدیم. تمام مدتی که باهم هستیم از کارهایش و حرفهایش می خندم.، خوشحالم که یک دوست خوب پیدا کردم.

2010-03-10T16:43:00.003-05:00

كاج هاي زيادي بلند / زاغ هاي زيادي سياه / آسمان به اندازه آبي

سنگچين ها تماشا تجرد / كوچه باغ فرارفته تا هيچ / ناودان مزين به گنجشك

آفتاب صريح / خاك خشنود / چشم تا كار مي كرد / هوش پاييز بود

اي عجيب قشنگ / با نگاهي پر از لفظ مرطوب / مثل خوابي پر از لكنت سبز يك باغ

چشم هايي شبيه حياي مشبك / پلك هاي مردد / مثل انگشت هاي پريشان خواب مسافر

زير بيداري بيدهاي لب رود / انس مثل يك مشت خاكستر محرمانه / روي گرماي ادراك پاشيده

فكر آهسته بود / آرزو دور بود

مثل مرغي كه روي درخت حكايت بخواند / در كجاهاي پاييزهايي كه خواهند آمد

يك دهان مشجر / از سفرهاي خوب / حرف خواهد زد ؟

سهراب سپهری

2010-03-08T11:14:00.006-05:00

استنفورد- مونتین ویو

چهارشنبه بیشتر دور و بر هتل چرخیدیم تا عصر که رفتیم برج کویت ، از اون بالا می شود تمام شهر رو دید. خود برج بسته بود و نشد که برویم بالاش اما خوب دیدن شهر توی شب خیلی قشنگ بود.

پنج شنبه صبح رفتیم استنفورد. با یک مکافاتی جای پارک پیدا کردیم. هوا آفتابی بود و پیاده روی زیر آفتاب (بعد از مدتها) توی کمپس خیلی خوب بود. به دانشکده ریاضی و آمار سر نزدیم اما رفتیم کتاب فروشی دانشگاه و من یک دو ساعتی برای خودم اونجا چرخ زدم

بعد از اونجا رفتیم مونتین ویو، شهری که گوگل و خیلی از کمپانی های بزرگ اونجاند. چند تا خونه دیدیم و خوشبختانه یک خانهء خوب هم پیدا کردیم. این عکس کنار هم از کمپس استنفورده.

2010-03-08T10:45:00.004-05:00

ویزا ودردسرهای پرواز

ما بالاخره راهی شدیم، سه شنبه ظهر پرواز داشتیم و آخر شب رسیدیم سان فرانسیسکو. از وقتی هم که رسیدیم یا کار داشتیم یا خسته بودیم. تا امروز که فرزان کارش رو شروع می کند، منم از فرصت استفاده می کنم یک نیمچه سفرنامه بنویسم.

این جریان ویزا گرفتن و بعد هم انگشت نگاری و اینها بدترین قسمت سفرند. من که بار اولم هم بود و کلی استرس داشتم که از پرواز جا نمونیم و همه چی ختم به خیر بشود. یک چند ساعتی زود رفتیم فرودگاه مونترال، یعنی بیشتر از سه ساعت الکی برای خودمون چرخیدیم. بعد استرس داشتیم که تورنتو که قرار همه چی رو چک کنند از پروازمون جا نمونیم. خوشبختانه خیلی شلوغ نبود و زود نوبت مون شد. فرزان تازگی به آمریکا سفر کرده اینکه زیاد ازش سوال نمی کنند. بعد نوبت منه، بعد از انگشت نگاری بهمون میگند باید بریم اتاق فلان. ما هم با چهار تا ساک بزرگ و دو تا ساک کوچکیم، اینکه من مدارکی که آفیسر بهم میدهد رو می گذارم توی کیفم. وارد سالن که می شویم یک آفیسر عصبانی می گوید بشینید تا نوبتتون بشود، من یکمی متعجبم که چطوری می فهمند کی نوبت ماست، بعد فکر می کنم لابد کامپیوترهاشون بهم وصله. بعد از بیست دقیقه همون آفیسر عصبانی می گوید شما می خواهید تمام روز بنشینید و پروازتون رو از دست بدهید، این موقع است که من می فهمم باید مدارکی که آفیسر قبلی بهم داده رو می گذاشتم روی میز اصلی!! قیافه فرزان هم جالبه که متعجب از من که مدارک رو گذاشتم توی کیفم. بالاخره نوبت ما می شود، سیستم شون بهم ریخته و تمام آفیسرها خسته و کلافه اند. دوباره به فرزان کاری ندارند و من می مونم با کلی سوال. سر این آدرس دادن و تلفن هم مکافاتی دارم تا حالی طرف کنم که بنده شماره موبایل اتاوا دارم و آدرس هم آدرس یک هتل توی سان فرانسیسکو و هنوز آدرس و تلفن دیگری توی آمریکا نداریم. بالاخره تموم می شود و از پرواز هم جا نموندیم. خوشبختانه هفت خوان رستم همه اش قبل از پرواز بود و وقتی دیروقت بالاخره به مقصد رسیدیم کاری نباید بکنیم. از این به بعد از قسمت های خوب سفر می نویسم.

2010-02-25T12:28:00.005-05:00

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

از همان روزي که دست حضرت قابيل

گشت آلوده به خون حضرت هابيل

از همان روزي که فرزندان آدم

صدر پيغام آوران حضرت باري تعالي

زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد

آدميت مرده بود

گرچه آدم زنده بود.

از همان روزي که يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزي که با شلاق و خون، ديوار چين را ساختند

آدميت مرده بود

بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين آسياب

گشت و گشت

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت

اي دريغ،

آدميت بر نگشت

قرن ما

روزگار مرگ انسانيت است

سينه ي دنيا ز خوبي ها تهي است

صحبت از آزادگي، پاکي، مروت ابلهي است

صحبت از عيسي و موسي و محمد نابجاست

من که از پژمردن يک شاخه گل

از نگاه ساکت يک کودک بيمار

از فغان يک قناري در قفس

از غم يک مرد، در زنجير

حتي قاتلي بر دار!

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرين ايام، زهرم در پياله زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

واي! جنگل را بيابان مي کنند

دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان مي کنند

هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا

آنچه اين نامردمان با جان انسان مي کنند

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

فرض کن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست

فرض کن يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بيابان بود از روز نخست

در کويري سوت و کور

در ميان مردمي با اين مصيبتها صبور

صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانيت است.

فريدون مشيري

2010-02-15T09:55:00.004-05:00

من معمولا سعی می کنم کارهایم برای دقیقه نود نمونده باشد، البته استثناهای زیادی داشته که علت اصلی همه شون همانا دوست نداشتن شون بود. حالا این کارهای جابجایی همه شون از جنس اینند که من ازشون خوشم نمی آید. یکی شون همین فروش وسیله هامون بود. یک چند باری قرار می شد من ازشون عکس بگیرم و بگذارم روی کرگ لیست. آخرش فرزان به این نتیجه رسید که بهتر یک آگهی درست کنیم و توی ساختمان خودمون بزنیم، که بنده همین جا باید اعتراف کنم از همان اول آیهء یاس خواندم که سر سیاه زمستون که می خواهد مبلمان بخرد یا خرت و پرت. اما خوب چون دیگر نه خیلی وقت داشتیم و نه ایدهء دیگری، هفتهء پیش یک آگهی درست کردیم و چندتایی هم کپی کردیم که به درودیوار بزنیم. اما از اونجا که این ساختمان ما قروفرش زیاده بهمون گفتند نمی شود جایی چیزی بچسبونید الا اتاق جیم و رختشویی. بنده هم در نهایت بی انگیزگی یک دونه کاغذ توی رختشویی چسبوندم. جمعه شب فرزان گفت بقیه کاغذها رو برده جلوی شوت آشغال ها گذاشته، گفت ملت میرند آشغال بندازند خوب می بیننش به اضافه اینکه اگر هم فکر کنند نباید اونجا چیزی بگذاریم، سطل آشغال همون بغل پرتش می کنند توی سطل خوب. شنبه ما بیرون بودیم و شبش هم دیر برگشتیم. وقتی داشتم ساعت کوک می کردم که صبح زود بیدار بشویم،باز توی ذهنم با خودم می گفتم عمرا کسی نمی آید و فقط داریم خودمون از خواب صبح می اندازیم.

صبح زود بیدار شدیم و صبحانه خوردیم و فکر کردیم دیگر کاری نداریم تا اینکه ملت بیاند این بود که شروع کردیم به دکتر هوس دیدن. راس ساعت نه اما یک خانم و آقایی آمدند که وسیله ها رو بیینند. گفتند تازگی خونه خریدند و از آنجا که خونه شون خیلی بزرگ تر از آپارتمان فعلی شون می خواستند مبلمان اضافی بخرند. حالا ما یک مبلی داریم ال شکل. روزی که می خواستیم بیاریمش توی این خانه، سه تا کارگر طفلی یک ساعت زور می زدند تا از درهای اینجا وارد خونه بشود و مدیرشون هم این ور اون ور نگاه می کرد بهشون می گفت حالا یکمی سمت راست نه نه بسته یکمی سمت چپ. خلاصه یک بساطی بودش. آخرین راه حل من برای اینکه قبل از رفتن مون از شرش خارج بشیم این بود که از بالکن پرتش کنیم پایین! از مبل و میزهایش خوششون اومد و گفتند می خرندشون. خانم گفت الان میریم بانک پول بگیریم و بر می گردیم. سر پنج دقیقه اول، سه تا میز و یک مبل فروخته شد. تا اونها رفتند دو تا خانم خیلی مسن اومدند که مایکرویو می خواست یکی شون. هرچی از من اصرار که نمی خوام مایکرویو رو بفروشم یکی شون می گفت الان که تازه ساعت نه یعنی فروختی ش؟ آخرش هم گفتم باشد براش شما و خانم خیلی ذوق کرد و قرار شد فرزان براشون ببرد پایین. پشت سرش اینها یک آقای دیگری اومد و بعدش همان خانم آقای اولی اومدند و قرار شد شوهر خانم و فرزان مبل ببرند پایین!! حالا من این ور متحیرم که این به این گندگی و سنگینی فرزان بی خیال بگو من پام رو عمل کردم نمی توان چیز سنگین از پله ها ببرم، فرزان و آقا جدی می گند نه ما می بریم! میزها و تکه کوچک مبل رو بردند. بعدش بیشتر از نیم ساعت سعی کردند تکه بزرگ تر از در خونه بیرون ببرند که خوب چون راهرو باریک نمی شد. آخرش همسایهء روبرویی در خونه اش رو باز کرد و دید این دو تا در حال هل دادند گفت من در خونه رو باز می گذارم شاید یکمی فضا اضافه بشود این بیاد بیرون. نتیجه اش این شد که بعد از بیست دقیقه مبل توی خونهء همسایه روبرویی بود. دوباره مبل آوردند توی خونه خودمون و اون همسایه هم رفت. یک خانم و آقای هندی اومدند وسیله ها رو ببینند که شوهر خانم سعی کرد کمک کند اما خوب هیچ راهی نداشت. دیگر بیشتر از یک ساعت طول کشیده بود و من منتظر بودم خانم بگه مبل رو نمی خواهیم که یکی دیگر از همسایه ها اومد و گفت ما هم با مبلمون این مشکل رو داشتیم باید فلان کار کنید و کج از در بیرون بیارید که وارد راهرو بشود، بله خوب درست می گفتند مبل کذایی بعد از چند دقیقه بیرون بود. حالا من برای خودم شمردم سه تا در دیگر هم هست و در ورودی خونه شون باز هم دردسر دارد که فرزان بعد از ده دقیقه اومد بالا و گفت از در پاسیوشون ماشین هم تو می رود، بقیه درها هم به راه پله بودند که خوب از راهرو عریض ترند. بقیه وسیله ها رو هم بقیه خریدند.

من با خودم فکر می کردم که حالا ده روزی باید توی یک خانه نیمه خالی نیمه پر زندگی می کنیم. چند تایی میز و صندلی مونده و دو تا مبل راحتی. تلویزیون رو هم مستاجر بعدی خواسته اینکه تا آخر تلویزیون داریم. بعد از ظهر بیرون بودم و فرزان تنها خونه بود، برداشته تغییر دکوراسیون داده و تمام طبقه پایین رو فرش چیده. میگه بعد از ظهر هرکی اومد گفت فرشها مال کجاست؟ چقدر خونه تون خوشگله.

2010-02-12T10:12:00.004-05:00

من الکی خوش مضطرب

گاهی استرس خونم میزند بالا، امسال که قاعدتا نباید استرس داشته باشم، چون خبری از درس و امتحان نیست، اما خوب چیزهایی دیگری هستند که باز من استرس دارم. بعضی کارهای خیلی خیلی احمقانه اما برای کنترل استرسم خوبند. یکی از کارها، گرفتن ناخن های پاهامند. نمی دانم چرا اما اون روزهایی که قلبم از شدت اضطراب تند تند می زند و هیچ کاری نمی توانم بکنم، ناخن گرفتن آرام بخش خوبیه. یکی دیگر از این کارهای مسخره پاک کردن ایمیل های اضافی اند. این روزها با همهء اخبار بدش و کارهای ناتمام قبل از اسباب کشی دوباره مون، دیگر نه ایمیل اضافی دارم نه ناخنی که حواسم رو بهشون پرت کنم. امروز صبح همین طور که داشتم توی وب می چرخیدم و حرص می خوردم یکهو یاد ایمیل دانشکده افتادم که خیلی وقت چکش نکردم، نیم ساعت بین شون چرخیدم و آخرش پاک شون کردم و الان حس بهتری دارم.

2010-02-04T16:55:00.001-05:00

خبری شد، عده ای رفتند، عده ای آمدند، آبها که از آسیاب افتاد، مرا خبر کن. خدا بخواهد آن موقع با مدارج عالیه علمی در خدمتتان هستم. وزارت راه یا معاونتی یا حتی بی دردسر تر، ریاست سازمان تحقیقات در امور زیربافت های عمرانی، به روی چشم، قبول می کنم، این چند صباح را نگاه نکن، قلب من از اساس آریایی می تپد. مدرکم خارجی هست ها، دهان پر کن هست، لااقل به درد طبقات پایین ویترین می خورد. من کارم آکادمیک هست، کتاب و مقاله و کامپیوتر. شما عجالتاً بیست و دوی بهمن را برو. خشونت هم نکن. آقا گاندی گفته. با ماشین هم از رویت رد شدند شما صلوات بفرست، هم خشونت نکرده ای و هم به اعتقادات و سنت ها توهین نکرده ای. من هم توی فیسبوک حمایتت می کنم، البته درک می کنی که، با نام م. خ. ایرانی. استتوس می زنم هیولا. شونصد نفر لایک می کنند. اعدام هم بشوی کمپین امضا می کنم. برو هوایت را دارم. تا ته تهش هستم.

Great Fan

2010-02-03T22:26:00.001-05:00

Great Fan

شاید تلویزیون برای این روزهاست

2010-02-01T18:19:00.004-05:00

من آدم مرتبی نیستم، اما دوست دارم مرتب باشم. می توانم خودم رو مجبور کنم هر شب قبل از ساعت یک بخوابم و صبح هم ساعت هشت پاشم. حالا این بین اگر یک شبی خیلی دیرتر هم بخوابم باز می توانم صبح پاشم و به کارهایم برسم. اما این چند وقتی که اتاوا هستیم هیچ جوری نمی توانم به خواب و بیداریم روال بدهم. هر چند روز یکبار میرویم مونترال و تمام عادت هایم بهم می ریزند. امروز از صبح که بیدار شدم، خسته و خواب آلود بودم، هیچ کاری هم نداشتم اما نه خوابم برد نه خواب از چشم هایم پرید. همین جور جلوی لپ تاپ نشیتم و توی فیس بوگ و گوگل ریدر چرخیدم. الان هم منتظرم ساعت هشت بشود بنده ماراتن تلویزیون تماشا کردنِ دوشنبه شب‌هایم رو شروع کنم. از ساعت هشت تا ده، چهار تا سریال کمدی بعد هم از یازده تا دوازده سریال دکتر هوس.

2010-01-29T09:25:00.005-05:00

هیچ پرچمی به حد کافی بزرگ نیست که بتواند شرمساری کشتن انسان‌های بی‌گناه را پوشش بدهد.

هوارد زین

دیروز صبح:

دارم روزنامهء شهر رو بعد از مدت ها می خوانم. صفحه اول عکس از دختر و پسر یک کانادایی که توی زلزلهء هاییتی کشته شده، هست. حالا کلی ارتشی و غیرارتشی از استان های انتاریو و کبک و جاهای دیگر جمع شدند تا برای کسی که عمرش و جونش رو وقف کمک به بشر کرده بود یادبود بگیرند و مدالش رو هم به بچه هایش می دهند. من به آدمی فکر می کنم که سی و چهار سال کارش امداد به آدم های دنیا بود. اون روز زلزله هم سرکار توی هاییتی بود، یعنی تا دم مرگ.

امیدی ندارم که اخبار ایران امروز بهتر از روزهای دیگر باشد، اما خوب بدتر بود. بعضی وقت ها عزاداری هم آدم رو سبک نمی کند.

2010-01-20T22:20:00.005-05:00

"It's very easy to feel someone's pain when you love them."

Salma Hayek

اتاوا شهر زیبای آرام

2010-01-18T09:41:00.002-05:00

اتاوا پاییز 88

خانهء جدید

2010-01-16T16:54:00.003-05:00

این خانه مون رو دوست دارم، یعنی خیلی دوستش دارم، بیشتر از همهء خانه های قبلی مون. اینجا که می نشینم، پشت پنجره، غروب آفتاب و رودخانه را تماشا می کنم انگار توی خیالم سیر می کنم. خیلی زود دلم برایش تنگ می شود، زود زود.